شرکت پویا پلیمر امیرکبیر برگزارکننده دوره های آموزشی در صنایع پلاستیک 22 و 23 مهرماه به مدت ۱۳ ساعت کارگاه آموزشی پرمصرف ترین پلاستیک ها، گریدها، مستربچ و کامپاند در پرمصرف ترین پلاستیک ها را برگزار می کند.


شرکت پویا پلیمر امیرکبیر برگزارکننده دوره های آموزشی در صنایع پلاستیک 22 و 23 مهرماه به مدت ۱۳ ساعت کارگاه آموزشی پرمصرف ترین پلاستیک ها، گریدها، مستربچ و کامپاند در پرمصرف ترین پلاستیک ها را برگزار می کند.


هزینه دوره :   349.000 تومان با تخفیف 269.000تومان فقط تا 17 مهر
(پذیرایی ,پکیج آموزشی جزوه و پاورپوینتهای و صوت دوره و میان وعده و ناهار)

ثبت نام تا 17 مهر 269.000تومان با دریافت هدیه جزوه افزودنی ها



پاسخ به سووالاتی چون:

از چه گریدهایی برای تولید فیلم تزریق لوله ورق کابل استفاده کرد؟

تفاوت گریدهای مصرفی برای یک محصول چیست؟0035 با BL3

تفاوت گریدهای Z30Sبا C30Sدر چیست؟

از چه مستربچ هایی استفاده کنیم تا محصولات رقابتی داشته باشیم در تولید لوله , ورق, محصولات بادی, محصولاتمان استفاده کنیم تا مشتری ایرادی از محصول ما نگیرد؟

چگونه می توان با حفظ کیفیت ، قیمت تمام شده محصول را کاهش داد؟

چرا گریدهای یکسان از پتروشیمی های مختلف کارایی متفادن دارند؟

مناسب برای صنعتگران فعال در حوزه تزریق ، فیلم ، ورق ، بادی ، لوله ، کابل و کلیه صنایع وابسته به پلیمر


محتوای دوره و اطلاعات بیشتر:

http://www.polymeresabz.com/seminaremasterbatch/

شماره تماس:

شرکت پویا پلیمر امیرکبیر

آدرس:تهران - خیابان خرمشهر(آپادانا) - جنب رستوران نوید - مجتمع اطلس پلاک۲۷ - طبقه 8 - واحد17

تلفن : 83 34 53 88- 021

تلفن : 72 80 20 88 - 021

فکس: 56 78 73 88 - 021

ایمیل: info@polymeresabz.com

منبع:سایت خبری پپنا (www.ppna.ir)





طبقه بندی: اخبار پلیمری، دوره ها و کارگاه های آموزشی،
برچسب ها: دوره های آموزشی، پلیمر، شرکت پویا پلیمر، پلاستیک، مستربچ، پویا، پلیمری،

تاریخ : یکشنبه 12 مهر 1394 | 01:33 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات
آزمایش ها ی مخصوص پلیمر و کنترل کیفیت

بخش تأسیسات به منظور انجام وظایف محول شده دارای تجهیزات آزمایشگاهی از قبیل آزمایشگاه جامع پلیمری، آزمایشگاه رنگ و رزین و شبیه‌سازی کامپیوتری به منظور انجام آزمایش‌های مربوط به لوله‌های پلیمری از نوع PP، PPRC فاضلابی، تلفیقی، دوجداره فاضلابی، PEX و مواد اولیه آنها، انجام آزمایش‌های فشار کوتاه‌مدت، بلندمدت، ترکیدگی، آزمون ضربه و آماده‌سازی نمونه‌ها برای انواع آزمون‌های مخرب و غیرمخرب، بررسی کیفیت مواد اولیه رنگ و رزین به منظور ارائه گواهینامه فنی و نظایر اینهاست. 

آزمایشگاه لوله و اتصالات پلیمری
- دستگاه DSC: با رنج دمایی دمای اتاق تا600 درجه سلیسوس جهت تعیین دمای ذوب مواد و لوله‌های پلیمری
- دستگاه ESCR: بررسی مقاومت  مواد پلی اتیلن در برابر رشد ترک ناشی از ترکیب تنش و عوامل محیطی
- دستگاه FTIR: آنالیز مواد از طریق تبدیل فوریه مادون قرمز
- دستگاه سختی‌سنج: بررسی میزان سختی آزمونه‌ها و محصولات لاستیکی
- دستگاه OIT: بررسی زمان القایی اکسایشی (OIT) مواد و لوله‌های پلیمری
- دستگاه کشش: تعیین قدرت چسبندگی چسب  و خواص کششی لوله‌های ترموپلاستیک شامل تنش کششی در نقطه تسلیم، تغییر طول در نقطه شکست
- کوره موفلی (آستردار) : بررسی میزان دوده در لوله های پلی اتیلنی
- دستگاهRing Stiffness: با قابلیت اعمال نیروی ثابت برای بررسی مقاومت حلقوی بلند مدت بر روی لوله‌های فاضلابی دوجداره
- دستگاه ویکات: تعیین نقطه نرم‌شوندگی در محصولات پلیمری
- دستگاه واترجت: بررسی مقاومت لوله‌های پلی اتیلن دوجداره در برابر فشار آب
- دستگاه کمبو: بررسی نشتی و آب‌بندی لوله و اتصالات دارای رینگ آب‌بندی الاستومری (پوش فیت) سیستم‌های لوله‌کشی بدون فشار در هر دو کاربری ساختمانی و زیر زمین
- میکروسکوپ: تعیین چگونگی پراکندگی دوده و مستربچ در محصولات پلیمری
- میکروسکوپ متالوژی: جهت تعیین ضخامت
- دستگاه فشار دینامیک: با قابلیت تنظیم فشار این آزمون برای ارزیابی مقاومت مجموعه لوله و اتصال در برابر سیکل‌های فشاری 
- دستگاه ضربه سقوط آزاد: مقاومت لوله در برابر ترک یا شکست 
- دستگاه MFI: بررسی شاخص جریان مذاب مواد و محصولات پلیمری 
- دستگاه ضربه پاندولی: با نیروی 15 ژول جهت بررسی استحکام ضربه لوله‌های پلیمری
- دستگاه فشار هیدروستاتیک: با قابلیت تنظیم فشار جهت بررسی استحکام خزشی لوله های پلیمری
- دستگاه مقاومت حلقوی: بررسی مقاومت حلقوی کوتاه مدت بر روی لوله های ترموپلاست
- دستگاه ترموسیکلی: با قابلیت تنظیم فشار و دما به منظور ارزیابی مقاومت لوله و اتصالات در برابر شکست 
- دستگاه جذب اتمی
- دستگاه GC-MASS

آزمایشگاه رنگ و رزین
- دستگاه تست سایش و شستشو
- زبری سنج دیجیتال
- گریندومتر: این وسیله برای تعیین اندازه و ریزی ذرات استفاده می شود. به عبارتی با این آزمون اندزه ریزترین دانه های رنگ، جوهر، پوشش ها و مواد مشابه بدست می آید.
- دستگاه تعیین سختی پرسوز: این دستگاه بر اساس تعداد نوسان پاندول کار می کند و نشان دهنده سختی می باشد.
- دستگاه تست سایش (Taber) : تعیین مقاومت سرامیک، پلاستیک، منسوجات، فلزات، چرم، لاستیک و رنگ، لاک و سطوح آب فلز کاری 
- ویسکومتر دیجیتال
- مندرل استوانه ای : جهت آزمون قابلیت خمش قشر خشک رنگ 
- براقیت سنج  (Glossmeter): تعیین براقیت قشر خشک رنگ 
- اپلیکاتور :  با ضخامت های مختلف جهت نمونه سازی
- دستگاه اسپکتروفتومتر انعکاسی : آزمون مقاومت به زردگرایی
- ضخامت سنج  
- پیکنومتر : تعیین دانسیته رنگ ها و جلاها

آزمایشگاه پکیج
- دستگاه آزمون عملکرد حرارتی و تجهیزات کنترل و ایمنی پکیج های گرمایشی گاز سوز 
- دستگاه آنالیز گازهای آلاینده
- دستگاه اندازه گیری میزان نشت محفظه احتراق 
- دستگاه تست سلامت مدار آب
- دستگاه سالت اسپری
- دستگاه آزمون مقاومت در برابر حرارت




طبقه بندی: اطلاعات پلیمری،
برچسب ها: آزمون پلیمری، پلیمر، لوله، دستگاه، پلیمری، پلاستیک، دستگه تست،

تاریخ : چهارشنبه 1 مهر 1394 | 04:05 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

شرکتهای Bolhoff و Delo روش اتصال جدیدی را برای مواد سبک ارائه کرده اند. برای مواد کامپوزیتی نظیرCFRP و GFRP از روش های اتصالی نظیر جوشکاری و استفاده از پیچ ها و پرچ ها استفاده میشود. این تکنولوژی جدید ترکیبی از پیچ کاری و اتصال چسبی است و از پیچ های فلزی شیاردار با پایه ای از جنس پلاستیکی شفاف و امکان اتصال آن به مواد کامپوزیتی ساخته شده است.


در این تکنولوژی که Onsert نامیده شده است، پیچ ها پس از پیچیده شدن در صورت نیاز میتواند دوباره جدا شوند. ویژگی خاص این روش سرعت آن است. چسب مورد استفاده با استفاده از یک لامپ LED در مدت تنها 4 ثانیه پخت میشود. اتصال ایجاد شده به قطر 25 میلی متر به کمک این روش روی CFRP، استحکام pull-offحداکثر تا 2000 نیوتن ایجاد میکند. برای بررسی استحکام این روش، آزمونهای زیادی انجام شده است.

آخرین آزمون، اتصال کابل ها و روکشهای فلزی و سایر قطعات BMW i3 بوده است که قابلیتهای خود را به اثبات رسانیده است.

قابل استفاده برای مهندسان پلیمرو ... .

منبع : ایران کامپوزیت




طبقه بندی: اطلاعات پلیمری، اخبار پلیمری،
برچسب ها: مواد کامپوزیتی، کامپوزیتی، کامپوزیت، اتصال، پلاستیک، پلیمر،

تاریخ : سه شنبه 31 شهریور 1394 | 09:23 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

 محققان طرحی موسوم به "بیو برد" قصد دارند با استفاده از آب پنیر و دیگر ضایعات محصولات کشاورزی پلاستیک‌هابی تولید کنند که در طبیعت تجزیه شود. 

از این پلاستیکها می توان در ساخت مقواهای لایه لایه یا جعبه بسته بندی، کیف های پلاستیکی مواد غذایی و ... استفاده کرد. 

این روش را می توان در مقیاس صنعتی هم به کار برد. کارخانه ای موسوم به "گسکوین" در فرانسه با ترکیب مواد مختلف، مواد لایه لایه کاغذی تولید می کند. هر لایه در حفظ محتوای بسته بندی ها نقش دارد. پلاستیک هایی مانند پلی اتیلن که محافظ های خوبی هستند،۵۰ سال پیش تولید شدند اما این شرکت به دنبال فرصتهایی برای نوآوری است. 

یک مهندس بسته بندی از این کارخانه می گوید: این ماده جدید از زباله، پروتئین و محصولات جانبی کشاورزی ساخته می شود. برخلاف موادی که سرچشمه فسیلی دارند، تولید این ماده تجدید پذیر است. به همین دلیل فکر می کنیم که در آینده این ماده جایگزین مناسبی برای لایه های و ورقه های پلاستیکی خواهد بود. 

با پژوهش بیشتر می توان این زیست پلاستیک را از این هم بهتر ساخت. یعنی، با حفظ خواص عایق بندی و استحکام مکانیکی آن، مثلاً ضخامت آن را کمتر و کاربرد صنعتی اش را ساده‌تر کرد. 

مسئول هماهنگ کننده این پروژه می گوید: شکستن این مقوای چندلایه ای غیر ممکن است. حداقل با دست نمی توان این کار را انجام داد. قصد داریم برخی ویژگی هایش، ازجمله هر چه به فرآیندهای صنعتی و قابلیت تغییر شکل مربوط می شود، را بهتر کنیم. همچنین باید روند تولید آن را تسریع کنیم و کارهایی هم برای قابلیت تبدیل آن انجام دهیم. 

یکی دیگر از مزیتهای این زیست پلاستیک جدید ساده تر شدن فرآیند بازیافت است. تک تک موادی که در مقوای چندلایه ای به کار می برند راحت تر جدا می شوند و می توان آنها را با بازدهی بیشتر مورد بازیافت قرار داد. خصوصیات مکانیکی خوب، سازگاری با محیط زیست و بازیافت پذیری بهتر، می تواند جای زیست پلاستیک را در زندگی روزمره ما باز کند.




منبع : بسپارIranpolymer.com



طبقه بندی: اخبار پلیمری،
برچسب ها: پلیمر، پلاستیک ها، پلاستیک، مواد، زیست پلاستیک،

تاریخ : چهارشنبه 18 شهریور 1394 | 12:36 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات
با سلام خدمت دوستان گرامی و عزیز
 نمایشگاه اصفهان پلاست امسال  12 ابان ماه لغایت 15 ابان ماه برگذار می شود.
دوستان عزیزی که به مواد پلیمری مانند لاستیک ،پلاستیک ، چسب ، رزین و....علاقه مند هستند می تونند از نمایشگاه بهره کافی و وافی رو ببرند.
با تشکر 
آرش صادقی _دانشگاه صنعتی قم



طبقه بندی: متفرقه، همایش ها،
برچسب ها: نمایشگاه اصفهان پلاست، اصفهان، پلیمر، لاستیک، پلاستیک، آرش، ارش صادقی،

تاریخ : یکشنبه 11 مرداد 1394 | 10:41 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

پرتو UV جو، غالباً پلاستیک ها را اکسیداسیون نوری می کند. زیرا فتون های UV می تواند توسط پلیمرهای مختلف در طول موج های مختلف جذب شوند. جذب این پرتوها باعث تخریب پلیمرها می شود چون میزان انرژی این فتون ها (nm 400-290) در حدی است که بتوانند پیوندها را در پلیمرها بشکنند یعنی انرزی جذب شده بیشتر از انرژی پیوند می باشد. پایدارکننده های UV که بمنظور محافظت به پلیمرهای مختلف اضافه می شوند از طریق چند مکانیسم مختلف می توانند این کار را انجام دهند. در مکانیسم اول که اکثر پایدارکننده های UV از طریق آن عمل می کنند پرتو UV را جذب کرده و سپس آنرا به شکل کم انرژی تر پس می دهند. 


ادامه مطلب برچسب ها: پلاستیک، پلیمر، شیمی فیزیک پلیمرها،

تاریخ : جمعه 28 فروردین 1394 | 09:18 ب.ظ | نویسنده : امیر ثابت | نظرات
فضاپیمای کاسینی ناسا نوعی ماده پلاستیکی شیمیایی به نام پروپیلن را بر روی قمر تیتان کشف کرده که برای ساخت کانتینرهای ذخیره غذا، خودرو و دیگر محصولات مصرفی به کار می رود.به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این نخستین کشف قاطع ماده پلاستیکی بر روی هر قمر یا سیاره ای به جز زمین است.  مقدار کمی از پروپیلن در جو پایینی تیتان توسط طیف سنج مادون قرمز کامپوزیت کاسینی (CIRS) شناسایی شد.این ابزار نور مادون قرمز یا تشعشع گرمایی ساطع شده از زحل و قمرهایش را درست به همان شیوه ای که دست آتش را حس می کند، اندازه گیری می کند.
پروپیلن نخستین مولکولی است که با استفاده از CIRS بر روی تیتان کشف شده است.با ایزوله کردن سیگنال همسان در ارتفاع های مختلف در درون جو پایینی، محققان این ماده شیمیایی را با درجه اطمینان بالاتری شناسایی کردند.
به گفته کونور نیکسون، دانشمند علوم سیاره ای در مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا و رهبر ارشد این مطالعه، این ماده شیمیایی در اطراف انسان وجود دارد و برای شکل دادن پلاستیکی به نام پلی پروپیلن در زنجیره های طولانی به هم متصل می شود.سامانه CIRS می تواند نوعی گاز ویژه که در لایه های پایین تر جو می درخشد، را بر اساس مشخصه منحصر به فرد حرارتی شناسایی کند.
چالش موجود ایزوله کردن این مشخصه منحصر به فرد از سیگنال های تمامی گازهای پیرامون آن است.کشف این ماده شیمیایی گسست معماگونه در مشاهدات تیتان را که به فضاپیمای Voyager 1 ناسا و نخستین پرواز نزدیک از کنار این قمر در سال ۱۹۸۰ بازمی گردد، پر می کند.

برچسب ها: پلاستیک، کامپوزیت، قیر، پلیمر،

تاریخ : جمعه 28 فروردین 1394 | 09:07 ب.ظ | نویسنده : امیر ثابت | نظرات

تولید مخزن تحت فشار کامپوزیتی ذخیره هیدروژن


شرکت ماروهاشی (واقع در کشور ژاپن) یک مخزن ذخیره سوخت هیدروژن تولید کرده است که دارای یک روکش داخلی از جنس پلاستیک می‏ باشد. از این مخزن در جایگاه‏ های سوخت‏ گیری هیدروژن استفاده می ‏گردد. مخازن تحت فشار نوع 3 که با استفاده از پلاستیک‏ های تقویت ‏شده با الیاف کربن تولید شده‏ اند و روکش داخلی آنها از جنس آلومینیوم می ‏باشد، به سرعت در حال جایگزین شدن با مخازن نوع 4 می ‏باشند. مخازن تحت فشار نوع 4 با استفاده از پلاستیک ‏های تقویت ‏شده با الیاف کربن تولید شده ‏اند و روکش داخلی آنها از جنس پلاستیک می ‏باشد. مخازن ذخیره نوع 4 از دوام، ایمنی و ضریب اطمینان بالاتری برخوردار هستند.

لازم به ذکر است که ضریب اطمینان عبارت است از نسبت تنش تسلیم به تنش مجاز وارد بر مخزن. مخازن بزرگی که برای حمل هیدروژن مورد استفاده قرار می ‏گیرند، گران هستند و باید بازده اقتصادی بالایی داشته باشند. به عبارت دیگر این مخازن باید بیش از 15 سال عمر کنند. شرکت ژاپنی ماروهاشی با استفاده از فناوری انحصاری خود در تولید مخازن تحت فشار کامپوزیت پلاستیک‏ های تقویت ‏شده با الیاف کربن، یک مخزن ذخیره هیدروژن تولید نموده است که می ‏توان در جایگاه‏ های سوخت‏ گیری هیدروژن از آن استفاده نمود.

برای کاهش آلودگی هوا مدت ‏هاست که از خودروهای مجهز به پیل سوختی (خودروهای هیدروژنی) استفاده می‏ شود. تولیدکنندگان این خودروها قصد دارند تا سال 2015 میلادی محصولات خود را به بازارهای سراسر جهان وارد نمایند. بنابراین باید هرچه زودتر زیرساخت ‏های مورد نیاز خودروهای هیدروژنی احداث گردند. مدت ‏ها پیش با استفاده از فولاد مولیبْدِن کروم برای جایگاه‏ های سوخت ‏گیری هیدروژن، مخازن تحت فشار ثابت و سیّار (برای حمل گاز هیدروژن) تولید شد. اما می ‏توان این مخازن سنگین را با مخازن چندمنظوره پلاستیک ‏های تقویت ‏شده با الیاف کربن جایگزین نمود. زیرا مورد اخیر علاوه بر اینکه از استحکام بالاتری برخوردار است، وزن کمتری هم دارد. با تولید مخازن تحت فشار نوع 4 جدید که برای جایگاه ‏های سوخت گیری هیدروژن طراحی شده است، یکی از زیرساخت ‏های مورد نیاز برای ورود خودروهای هیدروژنی به بازار تأمین شده است. در این مخزن از چند لایه روکش رزین استفاده شده است و به این ترتیب در برابر خروج گاز هیدروژن مانع غیر قابل نفوذی ایجاد گشته است. از آنجا که مخزن جدید از استحکام بالایی برخوردار است، در مقابل فشار گاز هیدروژن به خوبی مقاومت می‏ کند. از دیگر مزایای مخزن مذکور می ‏توان به سبکی، طول عمر بالا و مقاومت در برابر ضربه اشاره نمود. کلاهک و بدنه مخزن شرکت ماروهاشی به صورت جداگانه قالبگیری شدند و به یکدیگر متصل گشتند. سپس با استفاده از فناوری رایج تولید مخازن تحت فشار نوع 4، یک روکش پلاستیک روی دیواره داخلی مخزن جوش شد. با این فناوری می ‏توان مخازن تحت فشار بزرگ و طویل نیز تولید نمود.

شرکت ماروهاشی قصد دارد در سال مالی 2015 میلادی یک مخزن تحت فشار نوع 4 پلاستیک تقویت ‏شده با الیاف کربن با گنجایش 200 لیتر تولید نماید. شرکت مذکور بر آن است که در سال مالی 2017 میلادی نیز یک مخزن 500 لیتری از همین نوع تولید کرده و سپس هر دو مخزن را روانه بازار نماید.


 

/ موسسه کامپوزیت / پایگاه خبری کامپوزیت ایران Iran Composite News Agency




طبقه بندی: کامپوزیت،
برچسب ها: کامپوزیتی، مخازن، کامپوزیت، پلیمر، فشار، هیدروژن، پلاستیک،

تاریخ : یکشنبه 2 فروردین 1394 | 07:31 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

گرانول چیست ؟ تولید گرانول چگونه است؟

گرانول اسم پلیمر خاصی نیست. به نوعی از شکل پلیمر بدست آمده در پتروشیمی که بصورت دانه بوده و برای مصارف و کاربردها باید ذوب و شکل دهی شود گرانول میگویند.

در واقع وقتی پلیمر تولید میشود در دستگاه اکسترودر (چیزی شبیه چرخ گوشت) ذوب شده و در سر اکسترودر یک کاتر یا هر چیزی شبیه آن پلیمر خروجی را مرتباً قطع میکند و گرانول تولید می شود.
همه مواد پلیمری بسته به کاربرد و میزان ویسکوزیته و عوامل دیگر مثل نوع پلیمریزاسیون و... میتوانند تبدیل به گرانول شوند. ولی اگر شرایط پلیمریزاسیون و عوامل دیگر پیچیده باشد پلیمر بصورت پودر یا محلول یا ... تولید میشود.


هدف اصلی در تولید یک پلیمر بدست آوردن یک ماده با خواص مطلوب است. و به دست آوردن این خواص و کنترل آن در حین فرآیند شدن پلیمر بستگی به عوامل زیادی از جمله دما، فشار، کاتالیزور و.... دارد و پلیمری که بار اول ذوب و شکل دهی شده مطمئناً خواص بهتری نسبت به پلیمرهای بازیافتی چند بار ذوب شده دارد. بعضی از پلیمرها پس از چند بار ذوب و شکل دهی باز خواص خود رو حفظ میکنند. ولی بعضی از آنها مثل PVC پلی وینیل کلراید که مصرف زیادی در پروفیل در و پنجره، سفره و انواع ورق ها، کابل ها، لوازم خانگی و... دارند پس از بازیافت خواص خود را از دست میدهند.


با استفاده از گرانول تولیدی ،اقدام به تولید کفپوش دانه لاستیکی مینمایند.
یکی از رو به گسترش ترین و مهمترین بخش های صنعت پلاستیک ،بخش بازیافت ضایعات پلاستیک به گرانول های قابل استفاده مجدد برای سایرتولید کنندگان می باشد، چرا که مواد اولیه این صنعت لاستیک های فرسوده و دپو شده در مناطق کشور بوده که به فراوانی در ایران یافت می شوند و سالیانه چندین هزار تن به حجم آنها اضافه می گردد. همچنین محصول تولید شده این ماشین آلات، پودر لاستیک و گرانول لاستیک استاندارد، ماده اولیه صنایع بسیاری مانند تولید انواع کف پوش ها، انواع تقویت کننده ها و جایگزین در رنگها، آسفالت، بتن، همچنین به عنوان سوخت اصلی کوره، ماده اولیه لاستیک سازی و ... می باشد و کاربرد بسیار در داخل و خارج از کشور دارد.


تهیه یک گرانول یکدست وبا کیفیت که باعث افت کیفیت محصول نگردد ومشکلات فرایندی وکیفی برای مصرف کننده به همراه نداشته باشد همواره از مهمترین نگرانی های فعالان صنعت بازیافت است .



ادامه مطلب

طبقه بندی: اطلاعات پلیمری، کاربرد مهندسی پلیمر،
برچسب ها: گرانول، دستگاه اکسترودر، پلیمر، پلاستیک، بازیافت، مواد اولیه، گرانول ها،

تاریخ : جمعه 15 اسفند 1393 | 11:43 ق.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات
پلاستیک های زیستی

اطرافمان انباشته از پلاستیک شده است. هر کاری که انجام می دهیم و هر محصولی را که مصرف می کنیم ، از غذایی که می خوریم تا لوازم برقی به نحوی با پلاستیک سرو کار داشته و حداقل در بسته بندی آن از این مواد استفاده شده است.

در کشوری مثل استرالیا سالانه حدود یک میلیون تن پلاستیک تولید می شود که 40 درصد آن صرف مصارف داخلی می گردد. در همین کشور هر ساله حدود 6 میلیون بسته یا کیسه پلاستیکی مصرف می شود.

گرچه بسته بندی پلاستیکی با قیمتی نازل امکان حفاظت عالی از محصولات مختلف خصوصاً مواد غذایی را فراهم می کند ولی متاسفانه معضل بزرگ زیست محیطی حاصل از آن گریبان گیر بشریت شده است. اکثر پلاستیک های معمول در بازار از فرآورده های نفتی و ذغال سنگ تولید شده و غیر قابل بازگشت به محیط هستند و تجزیه آن ها و برگشت به محیط چند هزار سال طول می کشد.

به منظور رفع این مشکل ، محققان علوم زیستی در پی تولید پلاستیک های زیست تخریب پذیر از منابع تجدید شونده مثل ریزسازواره ها و گیاهان می باشند.

واژه زیست تخریب پذیر یا Biodegradable به معنی موادی است که به سادگی توسط فعالیت موجودات زنده به زیر واحدهای سازنده خود تجزیه شده و بنابراین در محیط باقی نمی مانند.

استانداردهای متعددی برای تعیین زیست تخریب پذیری یک محصول وجود دارد که عمدتاً به تجزیه 60 تا 90 درصد از محصول در مدت دو تا شش ماه محدود می گردد. این استاندارد در کشورهای مختلف متفاوت است.

اما دلیل اصلی زیست تخریب پذیر نبودن پلاستیک های معمول ، طویل بودن طول مولکول پلیمر و پیوند قوی بین مونومرهای آن بوده که تجزیه آن را توسط موجودات تجزیه کننده با مشکل مواجه می کند.

با این حال تولید پلاستیک ها با استفاده از منابع طبیعی مختلف ، باعث سهولت تجزیه آن ها توسط تجزیه کنندگان طبیعی می گردد. برای این منظور و با هدف داشتن صنعتی در خدمت توسعه پایدار و حفظ زیست بوم های طبیعی ، تولید نسل جدیدی از مواد اولیه مورد نیاز صنعت بر اساس فرآیندهای طبیعی در دستور کار بسیاری از کشورهای پیشرفته قرار گرفته است.

به طور مثال دولت امریکا طی برنامه ای بنا داشت تا سال 2010 ، تولید مواد زیستی را با استفاده از کشاورزی و با بهره برداری از انرژی خورشید با درآمد تقریبی 15 تا 20 میلیارد دلار انجام دهد.

در این بین تولید پلیمرهای زیستی جایگاه خاصی دارند. تولید اینگونه پلیمرها توسط طیف وسیعی از موجودات زنده مثل گیاهان، جانوران و باکتری ها صورت می گیرد. چون این مواد اساس طبیعی دارند، بنابراین توسط سایر موجودات نیز مورد مصرف قرار می گیرند و تجزیه کنندگان از جمله مهم ترین این موجودات زنده در موضوع مورد بحث ما می باشند.

برای بهره برداری از این پلیمرها در صنعت دو موضوع باید مورد توجه قرار گیرد:

الف) دید محیط زیستی: این مواد باید سریعاً در محیط مورد تجزیه قرار گیرند، بافت خاک را بر هم نزنند و به راحتی با برنامه های مدیریت زباله و بازیافت مواد از محیط خارج شوند.

ب) دید صنعتی: این مواد باید خصوصیات مورد انتظار صنعت را از جمله دوام و کارایی را داشته باشند و از همه مهم تر ، پس از برابری یا بهبود کیفیت نسبت به مواد معمول ، قیمت تمام شده مناسبی داشته باشند.

در هر دو بخش ، مخصوصاً بخش دوم ، استفاده از مهندسی تولید مواد برای دستیابی به اهداف مورد انتظار ضروری است.

همان طور که ذکر شد ، تولید پلیمرهای تجدید شونده با بهره برداری از کشاورزی ، یکی از روش های تولید صنعتی پایدار می باشد. برای این منظور دو روش اصلی وجود دارد:

نخست استخراج مستقیم پلیمرها از توده زیستی گیاه می باشد. پلیمرهایی که از این روش تولید می شوند عمدتاً شامل سلولز ، نشاسته ، انواع پروتئین ها ، فیبرها و چربی های گیاهی می باشند که به عنوان شالوده مواد پلیمری و محصولات طبیعی کاربرد دارند.

دسته دیگر موادی هستند که پس از انجام فرآیندهایی مانند تخمیر و هیدرولیز می توانند به عنوان مونومر پلیمرهای مورد نیاز صنعت استفاده شوند. مونومرهای زیستی هم چنین می توانند توسط موجودات زنده نیز به پلیمر تبدیل شوند که مثال بارز آن پلی هیدروکسی آلکانوات ها می باشند.

باکتری ها از جمله موجوداتی هستند که این دسته از مواد را به صورت گرانول هایی در پیکره سلولی خود تولید می کنند. این باکتری به سهولت در محیط کشت رشد داده شده و محصول آن برداشت می شود.

رهیافت دیگر جداسازی ژن های درگیر در این فرآیند و انتقال آن به گیاهان می باشد که پروژه هایی در این زمینه از جمله انتقال ژن های باکتریایی تولید PHA به ذرت انجام شده است.

نکته ای که نباید از نظر دور داشت این است که علی رغم قیمت بالاتر تولید پلاستیک های زیست تخریب پذیر، چه بسا قیمت واقعی آنها بسیار کمتر از پلاستیک های سنتی باشد ؛ چرا که بهای تخریب محیط زیست و هزینه بازیافت پس از تولید هیچ گاه مورد محاسبه قرار نمی گیرد.

PHA

پلاستیک های زیست تخریب پذیر PHA:

تقریباً تمامی پلاستیک های معمول در بازار از محصولات پتروشیمی که غیر قابل برگشت به محیط می باشند ، به دست می آیند. راه حل جای گزین برای این منظور ، بهره برداری از باکتری های خاکزی مانند Ralstonia eutrophus می باشد که تا 80 درصد از توده زیستی خود قادر به انباشتن پلیمرهای غیر سمی و تجزیه پذیر پلی هیدروکسی آلکانوات (PHA) هستند.

PHA ها عموماً از زیرواحد بتاهیدروکسی آلکانوات و به واسطه مسیری ساده با 3 آنزیم از استیل-کوآنزیم A ساخته شده و معروف ترین آنها پلی هیدروکسی بوتیرات (PHB) می باشد.

در خلال دهه 80 میلادی شرکت انگلیسی  ICI فرآیند تخمیری را طراحی و اجرا کرد که از آن طریق PHB و سایر PHA ها را با استفاده از کشت E.coli تراریخته که ژن های تولید PHA را از باکتری های تولید کننده این پلیمرهای دریافت کرده بود ، تولید می کرد. متاسفانه هزینه تولید این پلاستیک های زیست تخریب پذیر ، تقریباً 10 برابر هزینه تولید پلاستیک های معمولی بود.

با وجود مزایای بی شمار زیست محیطی این پلاستیک ها مثل تجزیه کامل آن ها در خاک طی چند ماه ، هزینه بالای تولید آن ها ، باعث اقتصادی نبودن تولید تجارتی در مقیاس صنعتی بود.

با این وجود بازار کوچک و پرسودی برای این محصولات ایجاد شد و از پلاستیک های زیست تخریب پذیر برای ساخت بافت های مصنوعی بهره برداری گردید. با وارد کردن این پلاستیک ها در بدن ، آن ها به تدریج تجزیه شده و بدن بافت طبیعی را در قالب پلاستیک وارد شده دوباره سازی می کند. در این کاربرد تخصصی پزشکی ، قیمت این گونه محصولات زیستی قابل مقایسه با کاربردهای کم ارزش اقتصادی پلاستیک در صنایع اسباب بازی ، تولید خودکار و کیف نمی باشد.

هزینه تولید PHA ها با تولید آن ها در گیاهان تراریخته و کشت وسیع در زمین های کشاورزی ، به نحو قابل ملاحظه ای کاهش خواهد یافت. این موضوع باعث شد که شرکت مونسانتو در اواسط دهه 90 میلادی امتیاز تولید PHA را از شرکت ICI کسب نماید و به انتقال ژن های باکتری به گیاه منداب بپردازد. مهیا کردن شرایط برای تجمع PHA ها در پلاستید به جای سیتوسل ، امکان برداشت محصول پلیمری را از برگ و دانه ایجاد کرد.

مهم ترین مشکل لاینحل باقی مانده در بخش فنی این پروژه ، نحوه استخراج این پلیمر از بافت های گیاهی با روشی کم هزینه و کارآمد می باشد.

مشکل دیگر در زمینه PHB می باشد که در حقیقت مهم ترین گروه از PHA ها بوده ولی متاسفانه شکننده بوده و در نتیجه برای بسیاری از کاربردها مناسب نمی باشد. بهترین پلاستیک های زیست تخریب پذیر ، کوپلیمرهای پلی هیدروکسی بوتیرات با سایر PHA ها مثل پلی هیدروکسی والرات می باشند. تولید این گونه کوپلیمرها در گیاهان تراریخت بسیار سخت تر از تولید پلیمرهای تک مونومر می باشد. در سال 2001 این مشکلات به همراه مسایل مالی شرکت مونسانتو باعث شد تا این شرکت ، امتیاز تولید PHA تراریخت را به شرکت Metabolix واگذار کند.

شرکت Metabolix در قالب یک پروژه مشارکتی با وزارت انرژی آمریکا به ارزش تقریبی 8/14 میلیون دلار، برای تولید PHA در گیاهان تراریخته تا پایان دهه 2010 میلادی تلاش می کند.

گروه های دیگری نیز برای تولید PHA در گیاهانی مثل نخل روغنی تلاش می کنند. باید منتظر بود تا سرانجام شاهد تولید اقتصادی این محصولات دوستدار محیط زیست در آینده ای نزدیک بود.

منبع: دانشنامه رشد




طبقه بندی: اطلاعات پلیمری، کاربرد مهندسی پلیمر، خواص طبیعی پلیمرها،
برچسب ها: پلاستیک های زیستی، پلیمر، پلاستیک،

تاریخ : جمعه 15 اسفند 1393 | 11:20 ق.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

استفاده از کامپوزیت های چوب - پلاستیک در صنعت خودرو

چوب پلاستیکعدم امکان بازیافت و قیمت بالا، همواره دو معضل عمده گسترش کامپوزیت های پلیمری در دنیا بوده اند، اما امروزه استفاده از الیاف گیاهی در ساخت کامپوزیت ها، نویدبخش افقی روشن برای صنعت کامپوزیت است. این الیاف به راحتی به چرخه طبیعت برگشته و از قیمت بسیار پایین تری برخوردارند. کامپوزیت ها، درواقع ترکیبی از الیاف تقویت کننده با یک رزین پلیمری هستند. یک قطعه کامپوزیتی ساخته شده با الیافت شیشه، پس از اتمام عمرخود، در طبیعت باقی می ماند زیرا نمی تواند مانند مواد آلی توسط باکتری ها تجزیه شود. این مشکل حتی با سوزاندن قطعه کامپوزیتی به قوت خود باقی است زیرا سوزاندن، تنها قسمت پلیمری قطعه را به طبیعت برگشت می دهد و الیاف شیشه در حین حرارت دیدن، همچنان بدون تغییر باقی می مانند. حتی اگر بخواهیم این الیاف را مجدداً مورد استفاده قرار دهیم، خواهیم دید که بعد از چند با بازیافت، مقاومت مکانیکی خود را از دست می دهند و به صورت ضایعات بلا استفاده در خواهند آمد. از سویی، الیاف شیشه درمقایسه با آهن معمولی، گران تر بوده و همین عامل باعث شده است تا در بسیاری موارد، استفاده از آهن به صرفه تر از الیاف شیشه باشد. علاوه بر آهن، آلومینیم نیز به دلیل قابلیت های بالایی که در فرایندهای شکل دهی از خود نشان می دهد و همچنین مقاومت در برابر خوردگی، یکی از رقبای سرسخت کامپوزیت ها به شمار می آیند. این دو معضل، باعث کند شدن میزان استفاده از کامپوزیت ها در صنایع ساختمان و خودرو شده است.

برای مقابله با این دو نقیصه، فعالیت هایی گسترده در زمینه استفاده از الیاف گیاهی همچون کنف و چتایی در ساخت قطعات کامپوزیتی صورت گرفته است. این فعالیت ها طی دهه گذشته به نحوی چشمگیر افزایش یافته و از سوی کشورهای توسعه یافته و درحال توسعه همچون آمریکا، هند و غیره دنبال می شود.

الیاف گیاهی بسیار سبک بوده و فوق العاده ارزان تر از الیاف شیشه هستند. آنها خواص مکانیکی بسیار خوبی از خود نشان می دهند و به سادگی در انواع فرایندهای شکل دهی کامپوزیت ها نظیر پالتروژن یا قالب گیری فشاری، قابل استفاده هستند. برخلاف آنچه که از الیاف گیاهی انتظار می رود، سرعت اشتعال کامپوزیت های الیاف گیاهی (WPC) بسیار پایین تر از حد تصور است. این الیاف از نظر مقاومت و قیمت، حد واسط پلاستیک ها و کامپوزیت های الیاف شیشه محسوب می شوند. بنابراین در ساخت قطعات تزئینی و سایر قطعاتی که نیازمند مقاومت فوق العاده نیستند (اصطلاحاً سازه های غیرباربر) رقبای مناسبی برای پلاستیک ها، فایبرگلاس و حتی چوب و آهن به شمار می آیند. در مقام مقایسه نیز کامپوزیت های الیاف گیاهی (WPC) نسبت به بهترین پلاستیک ها تا 30 درصد مقاوم تر هستند. مجموع این عوامل باعث شده است تا صنایع ساختمان و خودرو به عنوان بزرگ ترین صنایع مصرف کننده کامپوزیت ها، استقبال مناسبی از کامپوزیت های الیاف گیاهی (WPC) کنند.

WPC چیست؟
در 1970 کامپوزیت Wood Plastic Composite  با نام اختصاری WPC به عنوان کامپوزیتی مدرن در ایتالیا ظهور یافت، در اوایل 1990 کاربرد آن در آمریکای شمالی معروف شد و با شروع قرن 21، در هند، مالزی، سنگاپور، ژاپن و چین گسترش یافت. WPC را می توان یکی از بخش های پویای صنعت پلاستیک امروز، با میانگین نرخ رشد سالانه تقریبی 18 درصد در آمریکای شمالی و 14 درصد در اروپا دانست. گزارش ها نشان می دهند که در 1999حدود 460 میلیون تن WPC تولید شده و این میزان در سال 2001 تا حدود 700 میلیون تن افزایش یافته است.

صنعت پلاستیک، برای اصلاح کارایی پلاستیک ها، به صورت سنتی از تالک، کربنات کلسیم، میکا و الیاف کربن و شیشه استفاده می کند. صنایع مهم نظیر: هوا فضا، خودرو، سازه ها و بسته بندی، اشتیاق زیادی برای گسترش کامپوزیت های نو نشان می دهند. شاهدی بر این مدعا، جایگزینی الیاف غیرآلی مانند شیشه یا آرامید با الیاف گیاهی به عنوان فیلر است.

به هر کامپوزیتی که شامل الیاف گیاهی (چوب یا غیر چوب) و مواد ترموست یا ترموپلاست باشد WPC گفته می شود. ترموست ها پلاستیک هایی هستند که یک بار شبکه ای شده و نمی توانند دوباره مذاب شوند. این مواد، شامل رزین هایی مانند اپوکسی و فنولیک هستند. ترموپلاستیک ها را می توان به دفعات ذوب کرد. این خصوصیت، به دیگر مواد مانند الیاف چوب اجازه می دهد که با پلاستیک ها برای تشکیل محصولات کامپوزیتی مخلوط شوند. PP، PE، PVC به صورت گسترده برای WPCها استفاده شده و به صورت رایج در محصولات ساختمان، سازه ها، اسباب و وسایل و خودرو مورد استفاده قرار می گیرند.

WPC عموماً از اختلاط الیاف گیاهی با پلیمر یا با اضافه کردن الیاف چوب به عنوان فیلر به ماتریس و فرایند پرسکاری یا قالبگیری تحت دما و فشار بالا به دست می آید. افزودنی هایی مانند رنگدانه ها، عوامل اتصال دهنده، پایدار کننده ها، عوامل پف کننده، تقویت کننده ها و روان کننده ها برای رسیدن به محصول نهایی استفاده می شوند.

الیاف گیاهی:
بیشتر تحقیقات دانشگاهی و پیشرفت های صنعتی معطوف به یافتن راه های جدید خلق مواد شیمیایی سبز و دوستدار محیط زیست، برای طیف وسیعی از کاربردها شده است. الیاف را می شود به دو گروه اصلی مصنوعی و طبیعی طبقه بندی کرد. الیاف طبیعی با پتانسیل ارائه در مقادیر بالاتر، قابلیت تجدید و قیمت پایین تر، به طور خاص در صنعت خودرو ارائه می شوند. عموماً الیاف طبیعی بر پایه خاستگاهشان به زیر گروه های گیاهی، حیوانی و معدنی تقسیم می شوند. تمام الیاف گیاهی از سلولز تشکیل شده اند، اما الیاف حیوانی شامل پروتئین (مو، ابریشم و پشم) هستند. الیاف گیاهی را می توان براساس قسمتی از گیاه که به دست آمده اند نیز کلاسه بندی کرد. الیاف گیاهی، شامل لیف درخت (ساقه یا بافت سلولی)، برگ، دانه، علف، پوشال، حبوبات و چوب می شوند. تعدادی از الیاف طبیعی مهم در جدول 1 لیست شده اند. باقیمانده محصولات کشاورزی مانند پوشال گندم و برنج، تفاله نیشکر و ساق ذرت، گرچه در مقایسه با چوب دارای سلولز کمتری هستند، اما منبع الیاف گیاهی هستند. "برگ مخملی" که در حال حاضر به عنوان علفی هرز و مشکل آفرین در کشاورزی تلقی می شود، می تواند به عنوان منبعی برای الیاف گیاهی، مورد استفاده قرار بگیرد. الیاف ساقه برگ های مخملی، خواصی مشابه با الیاف تهیه شده از پوست لیفی درختان (مانند کنف) دارند. قابلیت استفاده از کیفیت بالای این الیاف و خواص مکانیکی خوب، شرط لازم برای استفاده از این مواد درزمینه تقویت پلاستیک هاست.

الیاف گیاهی در مقایسه با الیاف شیشه دارای مزایا و معایبی هستند. خواص بومی، قابلی تخریب توسط عوامل بیولوژیکی، قیمت پایین، طبیعت غیرفرسایشی، استفاده بی خطر، مصرف انرژی کم، خواص ویژه بالا، چگالی کم و دامنه وسیعی از انواع الیاف، فاکتورهای مهمی برای قبول این مواد در بازارهایی مانند صنعت خودرو و ساختمان با حجم استفاده بالاست. به علاوه، عامه مردم به محصولاتی که از مواد قابل تجدید دوستدار محیط زیست ساخته می شوند، تمایل بیشتری دارند.

درهرحال اشکالاتی مانند تمایل به تشکیل توده طی فرایند، پایداری حرارتی پایین، مقاومت کم به رطوبت و تغییرات کیفی در فصول مختلف (حتی بین یک گونه گیاهی در شرایط کشت یکسان)، به صورت جدی پتانسیل استفاده از الیاف گیاهی را به عنوان تقویت کننده پلیمرها کاهش داده است. جذب رطوبت بالای الیاف گیاهی منجر به تورم و وجود حفره در سطح می شو که به افت خواص مکانیکی و کاهش پایداری ابعادی کامپوزیت ها می انجامد. اصلاح سطحی الیاف گیاهی مانند استفاده از مواد شیمیایی آبگریز (مانند PPgMA) یا اصلاح با مونوموهای وینیلی می تواند جذب رطوبت آنها را کاهش دهد. یکی از معایب عمده الیاف گیاهی، سازگاری کم آنها با ماتریس های پلیمری است که منجر به دیسپرسیون غیر یکنواخت و خواص مکانیکی ضعیف می شود. چوب و پلاستیک، شبیه آب و روغن هستند و خوب مخلوط نمی شوند.

بیشتر پلیمرها به ویژه ترموپلاستیک ها، موادی غیرقطبی هستند که با مواد قطبی نظیر الیاف چوب، سازگار نبوده و در WPC منجر به چسبندگی ضعیف بین پلیمر و الیاف می شوند. به منظور بهبود پیوستگی و چسبندگی بین الیاف و ماتریس های ترموپلاستیک، از اتصال دهنده های شیمیایی یا عوامل سازگار کننده استفاده می شود. بعضی ترکیبات مانند هیدروکسید سدیم، سیلان، اسید استیک، ایزوسیانات، پرمنگنات پتاسیم، پروکساید و غیره به عنوان مواد افزایش دهنده چسبندگی شناخته شده اند. عوامل اتصال دهنده با الیاف آب دوست به صورت شیمیایی و با زنجیر پلیمر از طریق خیس کردن اتصال برقرار می کنند.

مسئله بعدی، دمای فرایند است که انتخاب ماتریس ها را محدود می کند. الیاف گیاهی، متشکل از موادآلی مختلفی هستند و اصلاح حرارتی آنها منجر به تنوعی از تغییرات فیزیکی و شیمیایی می شود. تخریب دمایی این الیاف، منجر به خواص ارگانولپتیک ضعیفی مانند بو، رنگ و زوال خواص مکانیکی آنها می شود. همچنین، این پدیده منجر به تولید محصولات گازی می شوند. هنگامی که فرایند در دمای بالای 200 درجه سانتی گراد انجام شود، ممکن است باعث افزایش تخلخل و کاهش چگالی و خواص مکانیکی شود، لذا برای بهبود پایداری حرارتی، از پوشش دادن یا پیوند زدن با مونومرها استفاده می شود.

برای بهبود خواص مکانیکی ترموپلاستیک ها، از موادی مختلف مانند الیاف کربن و شیشه استفاده می شود که می توان آنها را با الیاف گیاهی جایگزین کرد، به صورتی که از کارایی برابر یا بهتر از مواد مذکور برخوردار شوند. این مواد، وزن محصولات را تا حدود 15 درصد کاهش داده و شیمی سطح بسیار فعالی دارند. الیاف شیشه، باعث بروز مشکلات پوستی و تنفسی می شوند، این عیب را می توان با استفاده از الیاف گیاهی، کاهش داد. 
الیاف گیاهی مورد استفاده در پلیمرها اشکال گوناگونی دارند، لذا خواص محصول نهایی با استفاده از اندازه، شکل و خواص الیاف گیاهی تعیین می شوند. فاکتورهای دیگر مانند اندازه الیاف، مورفولوژی، ترکیب شیمیایی، چگالی، ضخامت، درصد الیاف و مقدار عوامل اتصال دهنده، بر خواص استحکامی WPC مؤثر است.

کاربرد کامپوزیت های سبز در صنایع خودرو:

تولیدکنندگان و مهندسان، همواره در حال پایش مواد جدید و فرایندهای بهبود یافته برای استفاده در تولید محصولات بهتر و بنابراین نگهداری حاشیه رقابتی و افزایش حاشیه سود خود هستند. از WPCها درموارد متعددی برای کاربردهای خودرویی، سازه ای، دریایی، الکترونیکی و هوا فضا استفاده می شود.

چوب پلاستیک

در حال حاضر، بازار WPCها بازاری چند میلیون دلاری است. بزرگ ترین بازار شناخته شده برای WPCهای سبز، جایگزینی فولاد و الیاف شیشه در قطعات خودرو است. از این مواد در ساخت قطعات تریم داشبورد، پنل های درب، طاقچه عقب، کفی صندلی، پشت سری صندلی و پوشش داخل کابین استفاده می شود. الیاف گیاهی به صورتی گسترده در عایق های صوتی حرارتی مورد استفاده قرار می گیرند. استفاده از الیاف کتان در دیسک ترمز با هدف جایگزینی با الیاف آزبست، یکی از دیگر مثال هاست. تعداد کمی از قطعات بیرونی نیز با استفاده از کامپوزیت های حاوی الیاف گیاهی ساخته می شوند.

مسئله حفاظت از محیط زیست، اهمیتی ویژه برای خودروسازها دارد، شاید به همین دلیل است که روند تولیدات، متمایل به محصولات دارای قابلیت بازیافت است. برطبق خط مشی 2000/53/EG که توسط کمیسیون اروپایی تهیه شده است، مقرر شده بود که در سال 2005، حدود 85 درصد از وزن خودرو می بایستی با مواد قابل بازیافت ساخته شود. این درصد تا سال 2015 باید به 95 درصد افزایش یابد. خودروها باید از 95 درصد مواد قابل بازیافت تشکیل شوند که 85 درصد قابلیت بازیافت از طریق استفاده مجدد یا بازیافت مکانیکی و 10 درصد از بازیافت انرژی یا بازیافت حرارتی بوده و این موضوع به طور حتم منجر به استفاده از WPCها خواهد شد. با وجود تمامی پیشرفت های صورت گرفته، هنوز هم بازیافت مواد مصرفی در خودرو، کاری بسیار دشوار است زیرا جنس بیشتر آنها، مواد پلیمری مبتنی بر پایه نفت بوده که با ساختارهای کامپوزیتی ترکیب شده اند.

شرکت دایملر/ بنز، ایده جایگزینی الیاف شیشه با الیاف گیاهی در قطعات خودرو را از 1991 گسترش داد. مرسدس در 1996 از الیاف کنفی در پنل های درب بنز کلاس E استفاده کرد. دایملر-کرایسلر در سپتامبر 2000 از الیاف گیاهی برای تولید خودروهایش استفاده کرد. الیاف تهیه شده از پوست لیفی درختان، به دلیل خواص استحکامی بالایی که نشان داده اند، به صورت ابتدایی در کاربردهای خودرویی مورد استفاده قرار گرفته اند. دیگر مزیت استفاده از الیاف درختی در کاربردهای خودرویی، کاهش وزن بین 10 تا30 درصد و درنتیجه کاهش در هزینه تولید است. در واقع تمام خودروسازان بزرگ آلمان (دایملر-کرایسلر، بنز، فولکس واگن، گروه آئودی، BMW، فورد و اپل) در حال حاضر از WPCها در کاربردهایی متعدد و مختلف، استفاده می کنند. دایملر-کرایسلر در قطعات داخلی، مانند داشبورد و پنل های درب، از کامپوزیت های PP و الیاف گیاهی استفاده کرده است. در مدل A2 سال 2000 آئودی، پنل های تریم درب از پلی اورتان تقویت شده با کتان ساخته شده اند. دایملر-کرایسلر، تحقیقات خود را بر کامپوزیت های پلی استر تقویت شده با الیاف گیاهی، برای کاربرد آن در قسمت های خارجی خودرو، متمرکز کرده است.

تحقیقات نشان داده اند که استفاده از الیاف چوب یا انواع مختلف الیاف مشتق شده از زمین، مزایای فراوانی برای استفاده در کاربردهای خودرویی دارند. این کامپوزیت ها از نقطه نظری تکنیکی، استحکام مکانیکی و خواص آکوستیکی را افزایش می دهند، وزن قطعه، مصرف سوخت، زمان فرایند و هزینه های تولید را کاهش داده و امنیت مسافر و قابلیت تخریب توسط عوامل بیولوژیکی را برای قطعات داخلی خودرو بهبود می بخشند. مثلا، مرسدس کلاس E به کاهش وزن قابل توجه 20 درصد دست یافته و خواص مکانیکی آن برای حفاظت مسافرین در تصادفات، بهبود یافته است. از نظر ملی نیز، الیاف گیاهی قابل نو شدن بوده (هر ساله تولید می شوند)، از قابلیت تخریب توسط عوامل بیولوژیکی برخوردار بوده و دوستدار محیط زیست هستند.

کاربردهای مختلف در صنعت خودرو عبارتنداز:
- روکش درب جلو 
- روکش درب عقب 
- روکش صندوق عقب 
- طاقچه عقب 
- پشتی صندلی 
- کشویی سقف متحرک 
- چراغ های جلو




طبقه بندی: کامپوزیت، اخبار پلیمری،
برچسب ها: کامپوزیت های چوب - پلاستیک، کامپوزیت ها، پلاستیک، خودرو،

تاریخ : سه شنبه 12 اسفند 1393 | 03:20 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

 پایدارکننده های UV در صنعت پلاستیک  

پرتو UV جو، غالباً پلاستیک ها را اکسیداسیون نوری می کند. زیرا فتون های UV می تواند توسط پلیمرهای مختلف در طول موج های مختلف جذب شوند. جذب این پرتوها باعث تخریب پلیمرها می شود چون میزان انرژی این فتون ها (nm 400-290) در حدی است که بتوانند پیوندها را در پلیمرها بشکنند یعنی انرزی جذب شده بیشتر از انرژی پیوند می باشد. پایدارکننده های UV که بمنظور محافظت به پلیمرهای مختلف اضافه می شوند از طریق چند مکانیسم مختلف می توانند این کار را انجام دهند. در مکانیسم اول که اکثر پایدارکننده های UV از طریق آن عمل می کنند پرتو UV را جذب کرده و سپس آنرا به شکل کم انرژی تر پس می دهند. برای مثال ۲ و ۴- دی هیدروکسی بنزوفنون فوتون های UV مضر را به پرتوهای کم انرژی تر تبدیل می کند.
روش دیگری که همان پایدارکننده ها می توانند برای محافظت پلیمر در برابر پرتو UV انجام دهند فرونشاندن ماکرومولکول برانگیخته شده به سطح انرژی بالاتر می باشد. پایدارکننده های UV انرژی مولکول برانگیخته شده فوق را گرفته و به صورت گرماتلف می کنند.
مکانیسم سومی که یک پایدارکننده مشخص می تواند از طریق آن عمل کند جذب رادیکال های آزاد ناشی از پرتو UV می باشد. بعضی از پایدارکننده ها نیز می توانند بعنوان تخریب کننده پراکسیدها عمل کنند.
پلیمرهایی که محافظت نشده اند ممکن است در معرض پرتوUV تغییر رنگ داده(معمولاً زرد با کدر می شوند) و نیز جلای سطحی خود را از دست بدهند و یا حتی بعضی از خواص فیزیکی خود را مانند مقاومت ضربه ای و استحکام کششی از دست بدهند. پلیمرهای مختلف با درجات مختلف در مقابل پرتو UV تخریب می شوند و پایدار نمودن مؤثر آن ها کار ستخی است. مثلاً پلی استایرن اگر برای مدت کوتاهی در معرض نور ماوراء بنفش قرارگیرد خیلی سریع زرد می شود. از طرف دیگر پلاستیک های پلی متیل متاکریلات به میزان ناچیز UV را جذب می کنند و پایدارکنندگی کمی لازم دارند. پلی وینیل کلراید محافظت نشده نیز نسبت به UV حساس بوده و تحت تأثیر این پرتو رنگ آن زرد و یا کدر می شود ولی PVC می تواند بنحو مؤثری پایدار شود. پلی استرها با جذب UV تغییر رنگ داده و جلای آن ها کم می شود. از طرف دیگر پلی اولفین ها پرتوهای UV را به مقدار جزئی جذب می کنند ولی کاتالیزور باقی مانده در آن ها و نیز ناخالصی های دیگر ممکن است موجب جذب UV گردد.بنابه دلایل فوق تعداد خیلی زیادی از پایدارکننده های UV مورد نیاز است چون جذب پرتوهای UV توسط پلاستیک های مختلف در طول موج های مختلف انجام می گیرد لذا پایدارکننده های UV باید در طول موج های ورد نظر پلاستیک را بطورمؤثر محافظت کنند. البته خواص دیگر این پایدارکننده ها رانیز باید قبل از انتخاب در نظر گرفت. این خواص عبارتند از :
۱- سهم آن ها در رنگ اولیه
۲- پایدارکنندگی رنگ
۳- پایداری آن ها در حین فراروش در دماهای بالا
۴- حد انتظار از عمر محصول نهائی
۵- فراریت
۶- سازگاری (از ترشح کردن اجتناب کنند)
۷- قیمت (بعضی از پایدارکننده های UV فوق العاده گران هستند)
۸- سمی بودن


ادامه مطلب

طبقه بندی: کاربرد مهندسی پلیمر، خواص مکانیکی پلیمرها،
برچسب ها: پلیمر، پلاستیک، پایدارکننده های UV، uv، دوده، پایدارکننده، پرتو uv،

تاریخ : جمعه 10 بهمن 1393 | 07:06 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

تولید کفی کفش مقاوم دربرابر گرما برای ماموران ایمنی


تولید کفی کفش مقاوم دربرابر گرما برای ماموران ایمنی

به گزارش سرویس علمی ایسنا، کفی کفش (FRP) از شیشه یا فیبر کربن بافته شده و بطور دستی با مواد چسبنده مبتنی بر فسفر پوشش‌دهی می‌شود که دارای ویژگی‌های مقاوم در برابر آتش هستند. همچنین چند ماده شیمیایی برای منعطف کردن و استفاده در کفی کفش به آن افزوده شده است. هر پارچه سپس بطور لایه لایه روی هم قرار گرفته تا ضخامت لازم برای پاشنه کفی را بدست آورد و سپس با اعمال فشار و حرارت به روش «قالب‌گیری فشرده‌سازی» قالب‌گیری شد.

محققان موسسه تحقیقات مرکزی چرم در پی افزایش میزان آتش‌سوزی‌ها به فکر ساخت این ماده افتادند. گزارش‌ها نشان داده که در سالهای 2010 تا 2011، تعداد 22 هزار و 187 مورد آتش‌سوزی از واحدهای صنعتی، زیرساختها و تجاری گزارش شده بودند. در این حوادث، حداقل 447 نفر کشته و 2613 نفر زخمی شدند.

کفی مذکور از وزن سبک، ارتجاع‌پذیری و قدرت همتراز با کفی‌های لاستیکی مورد استفاده در کفشهای ایمنی کنونی برخوردار است.




طبقه بندی: اخبار پلیمری، اطلاعات پلیمری، کاربرد مهندسی پلیمر،
برچسب ها: تولید کفی کفش مقاوم، کفی کفش، پلاستیک، مواد چسبنده، قالب‌گیری فشرده‌سازی، آتش‌سوزی،

تاریخ : چهارشنبه 24 دی 1393 | 11:26 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

تولید پلاستیک از پوست تخم مرغ


گروهی از دانشمندان انگلیسی روشی را یافتند که به کمک آن می توان پلاستیک دوستدار محیط زیست آینده را از پوست تخم مرغ به دست آورد. بر اساس گزارش خبرگزاری مهر، در مدت یکسال، تنها Just Egg در حدود 480 تن پوسته تخم مرغ را انتقال و در حدود 30 هزار پوند برای نابود کردن آنها خرج کرد. پولی که می تواند صرف استخدام یک کارگر بیشتر و یا سرمایه گذاری در پروژه های جدید تحقیقاتی شود.
این شرکت به طور متوسط هر هفته از 1.3 میلیون تخم مرغ استفاده می کند و در حدود 10 تن پوسته به دست می آورد که باید آنها را به مراکز نگهداری زباله انتقال دهد.
برای مثال، یکی از شرکتهایی که با این کنسرسیوم انگلیسی همکاری می کند Just Egg  نام دارد. این شرکت متخصص در تولید تخم مرغ سفت (نوعی تخم مرغ با محبوبیت بالا در بریتانیا) است.
این شرکتها باید پوسته ها را جمع آوری و به مراکز نگهداری زباله حمل کنند و سپس برای نابودی آنها هزینه هایی را متحمل شوند.
مصرف پوست تخم مرغ برای شرکتهای محصولات غذایی که برای تهیه خوراکیهای خود از تخم مرغ استفاده می کنند مسئله ای نیست که بی تفاوت از کنار آن گذشت.
این دانشمندان انگلیسی تکنیکی را یافتند که به کمک آن می توان به روشی ارزان این پروتئینها را از پوست تخم مرغ استخراج کرد.
کلید این هدف جدید در "گلیکوسامینوگلیکانی ها" نهفته است. این پروتئینهای مرتبط با قندها که در پوست تخم مرغ بسیار فراوان هستند هم اکنون نیز در بعضی از پلاستیکهای زیستی به کار می روند، اما به دلیل بالا بودن هزینه های استخراج آنها استفاده بالایی ندارند.
محققان کنسرسیوم غذا و نوشیدنی "آی- نت" در دانشگاه ناتینگهام در لچستر انگلیس درحال مطالعه روی متدهای جدید کار روی بازیافت یکی از مهمترین زباله های خانگی صنعتی و غذایی یعنی پوست تخم مرغ هستند.
به گزارش خبرگزاری مهر، پلاستیک دوستدار محیط زیست آینده می تواند از پوست تخم مرغ تولید شود و در عرصه های مختلفی شامل کیسه های پلاستیکی خرید تا مواد مورد نیاز در ساختمان سازی کاربرد داشته باشد.گروهی از دانشمندان انگلیسی روشی را یافتند که به کمک آن می توان پلاستیک دوستدار محیط زیست آینده را از پوست تخم مرغ به دست آورد.




طبقه بندی: اخبار پلیمری، مطالب علمی،
برچسب ها: پلاستیک، تخم مرغ، دانشگاه ناتینگهام، دانشمندان انگلیسی، زباله، پلیمر،

تاریخ : جمعه 19 دی 1393 | 12:55 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

استخدام مهندس پلیمر در یک شرکت معتبر


یک شرکت معتبر در جاده مخصوص کرج از افراد واجد شرایط ذیل دعوت به همکاری مینماید:

- مهندس شیمی (پلیمر)- آشنائی کامل با قالب و فرایند تزریق پلاستیک

- مهندس مکانیک- آشنائی با طراحی فرایند تولید قطعات پلاستیکی به روش تزریق

فکس: 44198406

ایمیل: hr.dt1393@gmail.com


طبقه بندی: استخدام،
برچسب ها: استخدام مهندس پلیمر، استخدام، پلیمر، پلاستیک، مهندسی پلیمر،

تاریخ : چهارشنبه 17 دی 1393 | 08:25 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
تعداد کل صفحات : 2 :: 1 2
لطفا از دیگر صفحات نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو