تبلیغات
Polymer Science and Engineering - مطالب نانو تکنولوژی

ارائه نتایج استفاده صنعتی از گرافن در پلاستیک‌ها

دانشگاه کمبریج اقدام به برگزاری یک همایش دو روزه موسوم به «روزهای فناوری گرافن کمبریج» در تاریخ ۵ و ۶ نوامبر در مرکز گرافن کمبریج کرده است.
در این همایش که توام با نمایشگاهی در این حوزه بود، باندرا اسپا از شرکت‌های وابسته به دانشگاه کمبریج اقدام به ارائه نتایج یافته‌های خود در حوزه کامپوزیت‌های گرافنی کرد. این شرکت قادر به تولید صنعتی فویل‌ها و ورق‌های پلاستیکی حاوی گرافن با ظرفیت چند تن در ساعت است که ابعاد محصولات آنها تا ۲۲ متر برای مصارف کشاورزی و ۳ متر برای مصارف بسته‌بندی و چاپ و هشت و نیم متر برای سیستم‌های ضدآب می‌رسد.
۱۴bits-disrupt-tmagArticle
هدف از این همکاری مشترک با مرکز گرافن دانشگاه کمبریج، مطالعه روی پیاده‌سازی کاربردهای جدید گرافن و استفاده از این ماده و دیگر مواد دوبعدی در پلیمرها است که این کار از طریق فرایند اکستروژن انجام می‌شود. با این روش می‌توان مواد کامپوزیتی جدید تولید کرد و آنها را با محصولات استاندارد رایج ترکیب نمود. وارد کردن این کامپوزیت گرافنی در محصولات مختلف موجب بروز ویژگی‌های مختلف در محصولات پلاستیکی می‌شود.
حوزه اصلی کار باندرا، صنعت بسته‌بندی موادغذایی، کشاورزی، ساختمان، هوافضا و خودروسازی است.
دفتر مرکزی این شرکت در ایتالیا بوده و مرکزی برای تحقیق و پژوهش نیز دارد که در آن پژوهشگران از مراکز تحقیقاتی و صنعتی می‌توانند نمونه اولیه کارهای خود را در این مرکز تولید کنند.
یک آزمایشگاه جدید نیز به زودی با کمک مرکز گرافن دانشگاه کمبریج راه‌اندازی خواهد شد که در آن امکان آزمون کاربردهای جدید گرافن روی محصولات مختلف فراهم خواهد شد.
باندرا دارای پتنت‌های بین‌المللی مختلفی برای استفاده در فرآیند تولید پیل‌های خورشیدی فتوولتائیک پلاستیکی دارد. خواص چندگانه و مختلف گرافن موجب شده تا این ماده برای تقویت پلاستیک‌ها مناسب باشد. شرکت باندرا اسپا دارای فروشی بیش از ۸۰ میلیون یورو در ۵۰ کشور مختلف جهان است.



طبقه بندی: اخبار پلیمری، نانو تکنولوژی،
برچسب ها: گرافن در پلاستیک‌ها، گرافن، پلاستیک‌، کمبریج، دانشگاه کمبریج، کامپوزیت‌های گرافنی،

تاریخ : یکشنبه 6 دی 1394 | 02:31 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

محققان ایرانی خمیر نانوکامپوزیتی با قابلیت تزریق به بدن را ساختند


 محققان پژوهشگاه مواد وانرژی موفق به ساخت نمونه های آزمایشگاهی نوعی نانوکامپوزیت زیست سازگار با قابلیت حمل دارو شده اند که قابل تزریق به استخوان آسیب دیده است. 


به گزارش ستاد ویژه توسعه فناوری نانو،دکتر سعید حصارکی از محققان این طرح گفت: در صورت تکمیل آزمایش ها و دستیابی به تولید انبوه از این ماده می توان در جراحی های ارتوپدی ترمیم و بازسازی استخوان معیوب ناشی از تومور، کیست و یا شکستگی استفاده کرد. 

وی بیان کرد: درسال های اخیر،استفاده از جایگزین های استخوانی به شکل های مختلف رو به افزایش بوده ، خمیر های تزریق پذیر نمونه ای از این مواد مورد استفاده در مهندسی بافت است. 
به گفته این محقق، هدف از انجام این طرح، تهیه یک خمیر تزریق پذیر با ویژگی زیست سازگاری متشکل از شیشه زیست فعال و پلیمر سدیم آلژینات بوده است. 

وی در خصوص مشکلات خمیرهای تزریقی موجود بیان کرد: خمیرهای تزریق پذیر باید به گونه ای باشد که با نیروی قابل قبولی تزریق شود؛ بدون اینکه جدایش فازی بین پودر و مایع اتفاق افتد، نقطه ضعف اصلی این سیستم های تزریق پذیر از هم گسیختگی خمیرها در تماس با مایعات فیزیولوژیک بدن است که باعث می شود خمیر قبل از تشکیل استخوان محل عیب را ترک کند، استفاده از برخی پلیمرها پیوستگی خمیر را افزایش می دهد. 

وی یادآور شد: نکته مهم در انتخاب پلیمرها این است که این افزودنی اثر نامطلوبی بر خواص بیولوژیکی، جریان یابی و تزریق پذیری خمیر نداشته باشد، از دیگر مشکلات خمیرهای قابل تزریق ایجاد واکنش گیرش در آن ها است، لذا به دلیل سفت شدن سریع این خمیرها زمان کار با آن ها محدود است و تزریق باید در زمان کوتاهی قبل از تشکیل ساختارهای داخلی صورت گیرد. 

حصارکی افزود: در ساخت این خمیر تلاش شده که نمونه ای سنتز شود که واکنش گیرشی در آن اتفاق نیافتد، این ویژگی بر اثر استفاده از شیشه زیست فعال ایجاد شده است،للذا این نمونه می تواند تمام زوایای غیر قابل دسترس محل آسیب دیده را پر کند، همچنین بررسی خصوصیات رئولوژیکی این خمیر آسان تر است، از طرفی هزینه تمام شده برای تهیه این ماده به مراتب ارزان تر از نمونه خارجی آن است. 

حصارکی در خصوص سایر مزیت های نمونه های سنتز شده گفت: خمیر تزریق شده توانایی ماندگاری در محل نقیصه (کاشت) را بدون جابجایی در محیط اطراف و یا آبشویی دارد، همچنین مقاومت فیزیکی آن در برابر نفوذ مایعات بدن و ممانعت در برابر از هم پاشیدگی ساختار از دیگر مزیت های آن به شمار می رود، ضمن اینکه ترکیب استفاده شده قابلیت تشکیل نانوذرات هیدروکسی آپاتیت و در نتیجه پیوند شیمیایی با بافت استخوان در محیط بدن را نیز داراست. 

نتایج این تحقیقات در مجله Journal of the Australian Ceramics Society به چاپ رسیده است.

منبع : iranpolymer.com

 



طبقه بندی: اخبار پلیمری، نانو تکنولوژی،
برچسب ها: محققان ایرانی، خمیر نانوکامپوزیتی، نانو، کامپوزیت، خمیر های تزریق پذیر، پلیمر، بدن،

تاریخ : سه شنبه 14 مهر 1394 | 02:24 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

 محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر موفق به ساخت جاذب صوت با نانو الیاف شدند که می تواند صوت با بسامدهای بالا و پایین را جذب کند. 

مریم محمدی گوجانی، مجری طرح ساخت جاذب صوت با استفاده از نانو الیاف و فارغ التحصیل دانشگاه امیرکبیر به خبرنگار مهر گفت: مشکل اساسی در جذب صوت، جذب امواج با بسامد های پایین یا متوسط است و این در حالی است که محدوده قابل درک برای انسان ۱۶ تا ۲۰ هزار هرتز است. 


ادامه مطلب

طبقه بندی: اخبار پلیمری، نانو تکنولوژی،
برچسب ها: عایق صوتی، نانو، کامپوزیت، نانو الیاف، نانویی،

تاریخ : سه شنبه 14 مهر 1394 | 02:17 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات
نانو پلیمرهای زیست تخریب پذیر -کیتوزان سیستمی دارو رسان

شرکت در آزمون
کیتوزان بدلیل ویژگیهای فیزیکوشیمیایی و بیولوژیکی بی نظیراش، انگیزه های بسیاری را برای توسعه سالم و موثر سیستم دارورسانی برانگیخته است. گروههای هیدروکسیل وآمین نوع اول واقع شده بر بدنه کیتوزان، اجازه اصلاح شیمیایی برای کنترل خواص فیزیکی را می دهد. وقتی که جزء آبگریز با مولکول کیتوزان مزدوج شود، ترکیب دوگانه دوست ایجادشده ممکن است نانوذرات خودتجمع تشکیل دهد که قادر به کپسوله کردن دارو وتحویل آن به ناحیه هدف، است. اتصال شیمیایی دارو به کیتوزان از طریق گروههای عاملی می تواند پیش داروهای سودمندی تولید کند. براساس آنچه که در ادامه خواهیم خواند از این پلیمر طبیعی درتحویل داروهای مختلف استفاده می شود.

1- مقدمه
کشف و توسعه یک داروی جدید شامل مراحلی با چالش های عظیم، پرزحمت و پرهزینه است. مراحل توسعه هر داروی جدید به طور متوسط ۱۵ سال با قیمت تخمینی حدودا 802 میلیون دلار آمریکاست و این قیمت با سرعت سالیانه 4.7 % بیش از ارزش تورم عمومی، افزایش می یابد. بیشتر داروها در فاز کلینیکی بدلیل نداشتن توانایی دستیابی به ناحیه عمل هدف، رد می شوند. مقدار عمده ای از داروهای استفاده شده در بافتها و اندامهای نرمال تخریب می شوند که اغلب منجر به اثرات جانبی شدیدی می شود. دستاورد موثر برای غلبه بر این مشکلات توسعه سیستمهای دارورسان هدفمند است که داروها یا عاملهای زیست فعال را در ناحیه عمل مدنظر، آزاد می کنند. این امر می تواند اطمینان بیمار و بازده درمانی عاملهای درمانی را از طریق بهبود فارماکوسنتیک و توزیع زیستی، افزایش دهد. ایده توسعه دارویی که به طور گزینشی به سلولهای بیمار آسیب رساند بدون اینکه آسیبی به سلولهای سالم وارد کند، در تقریبا یک قرن پیش و توسطPaul Ehrlich پیشنهاد شد. او داروی فرضی اش را " گلوله جادویی" نامید. بنابراین در طی چندین دهه گذشته بسیاری از محققان توجه خود را به توسعه داروهای ایده ال که به طور اختصاصی ناحیه عمل را هدف قراردهند، معطوف کردند. سیستم دارورسان هدفمند شامل سه جزء است: عامل درمانی، جزء هدفدار و سیستم حامل. گستره عظیمی از مواد مثل پلیمرهای طبیعی یا ساخته شده، لیپیدها، سورفاکتانتها و دندریمرها به عنوان حامل به کارگرفته شده اند. در میان آنها پلی ساکاریدها بدلیل ویژگیهای فیزیکی و بیولوژیکی برجسته شان، مورد توجه گسترده ای قرارگرفته اند. کیتوزان یک آمینو پلی ساکارید خطی ترکیبی از رابطهای به طورتصادفی پراکنده شده (۴→۱) واحدهای D-گلوکزآمین و N-استیل-D-گلوکزآمین است. کیتوزان توسط داستیلاسیون کیتین ( پلی ساکارید طبیعی و فراوان موجود در اسکلت خارجی سخت پوستانی همچون خرچنگ و میگو)، تهیه می شود. این پلی ساکارید کاتیونی به دلیل دسترس پذیری فراوان، چسبندگی بی نظیر، خواص دارویی مناسب و دیگرخواص سودمند بیولوژیکی مثل زیست سازگاری، زیست تخریب پذیری، عدم سمیت و تحریک کم سیستم ایمنی، در موارد بیوپزشکی و داروی مورد توجه گسترده قرارگرفته است. خواص فیزیکوشیمیایی و بیولوژیکی کیتوزان به شدت توسط وزن مولکولی و درجه داستیلاسیون، تحت تاثیر قرار می گیرد. حضور گروههای عاملی واکنش پذیر در کیتوزان فرصتهای عظیمی برای اصلاح شیمیایی ایجاد می کند که طیف گسترده ای از مشتقات را نظیر N,N,N- تری متیل کیتوزان، کربوکسی الکیل کیتوزان، کیتوزان گوگرد دارشده،کیتوزانهای تعدبل کننده اسید صفرا و کیتوزانهای با رابطهای سیکلودکسترین را در بر می گیرد. این مشتقات کیتوزان برای بهبود خواص ویژه کیتوزانهای طبیعی طراحی شده اند. برای مثال، گوگرددارکردن کیتوزان به طورقابل توجهی ویژگیهای چسبندگی مخاطی آن را به دلیل تشکیل پیوندهای دی سولفیدی با گلیکوپروتئینهای مخاطی غنی از سیستئین، بهبود می بخشد. اصلاح شیمیایی کیتوزان آبدوستی آنها را آشکار می کند که خصلت مهمی برای تشکیل نانوذرات خود تجمع است و به طور ذاتی برای کاربردهای دارورسانی مناسب است. حفره های آبگریز می توانند به عنوان انبار یا میکرو محفظه برای مواد زیست فعال گوناگون عمل کنند. نانوذرات به دلیل ابعاد کوچکشان می توانند از طریق تزریق های درون وریدی برای دارورسانی هدفمند بکارگرفته شوند. اتصال اجزاء هدفدار به سطح نانوذرات بارگیری شده با دارو، می تواند بازده درمانی دارو را بهبود بخشد (شکل ۱). کیتوزان به فراوانی به عنوان سیستم دارو رسان برای داروهای با وزن مولکولی کم، پپتیدها یا ژن، مورد استفاده قرارگرفته است[۱].

filereader.php?p1=main_ec6ef230f1828039e

شکل1-پلیمر کیتوزان اصلاح سطح شده با اجزاء آبگریز



جدول1- مشتقات آبدوست کیتوزان در دارورسانی
filereader.php?p1=main_1d665b9b1467944c1





ادامه مطلب

طبقه بندی: پلاستیک ها، نانو تکنولوژی، خواص طبیعی پلیمرها،
برچسب ها: نانوذرات کیتوزان، نانو، ذرات، نانو پلیمرهای زیست تخریب پذیر، زیست تخریب پذیر، کیتوزان،

تاریخ : شنبه 11 مهر 1394 | 09:49 ق.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

نانوکامپوزیت ها


نانوکامپوزیت

1. مقدمه

کامپوزیت ترکیبی است که از لحاظ ماکروسکوپی از چند ماده متمایز ساخته شده باشد، به طوری که این اجزاء به آسانی از یکدیگر قابل تشخیص باشند. به طور نمونه، یکی از کامپوزیت های آشنا بتن است که از دو جزء سیمان و ماسه ساخته شده است.

برای ایجاد تغییر و بهینه کردن خواص فیزیکی و شیمیایی مواد، آن ها را ترکیب یا کامپوزیت می کنیم. به طور مثال پلی اتیلن (PE) که در ساخت چمن های مصنوعی از آن استفاده می گردد، رنگ پذیر نیست و به همین سبب رنگ این چمن ها اغلب مات است. برای برطرف نمودن این نقص به آن وینیل استات می افزایند تا خواص پلاستیکی، نرمیت و رنگ پذیری آن اصلاح شود. در واقع، هدف از ایجاد کامپوزیت، به دست آوردن ماده ای ترکیبی با خواص مورد انتظار می باشد.

نانوکامپوزیت نیز همان کامپوزیت است که یک یا چند جزء از آن، ابعاد کمتر از 100 نانومتر دارد. نانوکامپوزیت ها از دو فاز تشکیل شده اند. فاز اول یک ساختار بلوری است که در واقع پایه یا ماتریس نانوکامپوزیت محسوب می شود و ممکن است از جنس پلیمر، فلز و یا سرامیک باشد. فاز دوم نیز ذراتی در مقیاس نانومتر می باشند که به عنوان تقویت کننده (مواد پرکننده Filler) به منظور اهداف خاص از قبیل استحکام، مقاومت، هدایت الکتریکی، خواص مغناطیسی و ... در درون فاز اول (ماده پایه) توزیع می شوند.

در بحث نانومواد، نانوکامپوزیت ها از جایگاه ویژه ای برخوردار هستند. حضور ذرات و الیاف در ساختار نانوکامپوزیت ها معمولاً باعث ایجاد استحکام در ماده ی پایه می شود. در واقع هنگامی که ذرات و یا الیاف درون یک ماده ی پایه توزیع شوند، نیروهای اعمال شده به کامپوزیت به طور یکنواختی به ذرات یا الیاف منتقل می شود. با توزیع مواد پرکننده درون ماده پایه خصوصیاتی نظیر استحکام، سختی، خواص تربیولوژیکی و تخلخل تغییر می کند. ماده ی پایه می تواند ذرات را به گونه ای از هم جدا نگه دارد که رشد ترک به تأخیر افتد. به علاوه اجزاء نانوکامپوزیت ها بر اثر برهمکنش سطحی بین ماده ی پایه و مواد پرکننده، از خواص بهتری برخوردار می شوند. نوع و میزان برهمکنش ها نقش مهمی در خواص مختلف نانوکامپوزیت ها همچون حلالیت، خواص نوری، خواص الکتریکی و مکانیکی آن ها دارد.

2. طبقه بندی نانوکامپوزیت ها

انواع نانوکامپوزیت را می توان بر اساس ماده پایه آن ها به شرح زیر طبقه بندی کرد:

1. نانوکامپوزیت های پایه پلیمری Polymer matrix nanocomposites (PMNCs)

2. نانوکامپوزیت های پایه سرامیکی Ceramic matrix nanocomposites (CMNCs)

3. نانوکامپوززیت های پایه فلزی Metal matrix nanocomposites (MMNCs)

در ادامه به بررسی خواص و کاربرد هر یک از این نانوکامپوزیت ها پرداخته می شود.

2.1. نانوکامپوزیت های پایه پلیمری

در بین نانوکامپوزیت ها بیشترین توجه به نانوکامپوزیت های پایه پلیمری معطوف است. یکی از دلایل گسترش نانوکامپوزیت های پلیمری، خواص بی نظیر مکانیکی، شیمیایی و فیزیکی آن است. نانوکامپوزیت های پلیمری عموماً دارای استحکام بالا، وزن کم، پایداری حرارتی بالا، رسانایی الکتریکی بالا و مقاومت شیمیایی بالایی هستند. تقویت پلیمرها با استفاده از مواد آلی و معدنی بسیار مرسوم می باشد. بر خلاف تقویت کننده های مرسوم که در مقیاس میکرون می باشند، در نانوکامپوزیت ها تقویت کننده ها ذراتی در ابعاد نانومتر می باشند. با افزودن درصد کمی از نانوذرات به یک پلیمر خالص، استحکام کششی، استحکام تسلیم و مدول یانگ افزایش چشمگیری می یابد. به عنوان مثال، با افزودن تنها 0.04 درصد حجمی میکا (یک نوع سیلیکات) با ابعاد 50 نانومتر به اپوکسی (Epoxy)، مدول یانگ این ماده 58 درصد افزایش خواهد یافت.

دلیل دوم توسعه نانوکامپوزیت های پایه پلیمری و افزایش تحقیقات در این زمینه، کشف نانولوله های کربنی در سال 1991 میلادی است. استحکام و خواص الکتریکی نانولوله های کربنی به طور قابل ملاحظه ای با نانولایه های گرافیت و دیگر مواد پرکننده تفاوت دارد. نانولوله های کربنی موجب رسانایی و استحکام فوق العاده ای در پلیمرها می شوند به طوری که کاربردهای حیرت انگیزی همچون آسانسور فضایی را برای آن می توان متصور شد. از نظر نظامی نیز فراهم کردن هدایت الکتریکی در پلیمرها فرصت های انقلابی را به وجود خواهد آورد. به عنوان مثال از پوسته های الکتریکی-مغناطیسی گرفته تا کامپوزیت های رسانای گرما و لباس های سربازان آینده!

این دسته از کامپوزیت ها به دلیل خواص منحصر به فردی که دارند به طور گسترده ای در صنایع خودرو، هوا-فضا و بسته بندی مواد غذایی گسترش یافته اند. از دیگر کاربردهای نانوکامپوزیت های پلیمری پوشش های مقاوم به سایش، پوشش های مقاوم به خوردگی، پلاستیک های رسانا، حسگرها، آسترهای مقاوم در دمای بالا و غشاهای جداسازی گازها و سیالات نفتی می باشند. به عنوان مثال می توان به نوعی غشاء نانوکامپوزیتی ساخته شده از یک نوع پلیمر و نانولایه های سیلیکا اشاره کرد که توسط محققان دانشگاه کارولینای شمالی  ساخته شده است. این غشاء توانایی فوق العاده ای در جداسازی مولکول های آلی از گازها دارد.

2.2. نانوکامپوزیت های پایه سرامیکی

به مواد (معمولاً جامد) ی که بخش عمده ی تشکیل دهنده آن ها غیرفلزی و غیرآلی باشد، سرامیک گفته می شود. سرامیک ها خواص بسیار خوبی نظیر مقاومت حرارتی بالا، پایداری شیمیایی خوب و استحکام مکانیکی مناسبی دارند، اما به دلیل پیوندهای یونی و کووالانس موجود در سرامیک ها چقرمگی شکست آن ها پایین است و تغییر شکل پلاستیک این مواد محدود می باشد. به منظور رفع این مشکل با اضافه کردن و جداسازی الیاف و ذرات مناسب، می توان چقرمگی شکست را بالا برد. اگر این تقویت کننده ها ابعاد نانومتری داشته باشند بالاترین چقرمگی شکست به دست می آید.

به طور مثال در شکل1 نانوکامپوزیت نیترید سیلیسیم حاوی نانولوله های کربنی چند دیواره، نشان داده شده است. برای ساخت این نانوکامپوزیت از پرس ایزواستاتیک گرم استفاده می شود. از خواص مکانیکی قابل توجه این نانوکامپوزیت ها می توان به استحکام خمشی و مدول الاستیک قابل توجه آن ها اشاره کرد.

نانوکامپوزیت های پایه سرامیکی
نانوکامپوزیت های پایه سرامیکی
شکل1

3.2. نانوکامپوزیت های پایه فلزی

کامپوزیت های پایه فلزی، کم وزن و سبک بوده و به علت استحکام و سختی بالا کاربردهای وسیعی در صنایع خودرو و هوا-فضا پیدا کرده اند. اما این کاربردها به لحاظ کم بودن قابلیت کشش در این کامپوزیت ها محدود شده است. تبدیل کامپوزیت به نانوکامپوزیت سبب افزایش استحکام و رفع محدودیت های مذکور می شود.

نانوکامپوزیت های پایه فلزی اصولاً مشابه روش های متالوژی پودر تولید می شوند. این نانوکامپوزیت ها کاربردهای متفاوتی دارند خصوصاً نانوکامپوزیت های پایه منیزیم که در سال های اخیر به دلیل چگالی کم، استحکام بالا، مقاومت به خزش بالا و پایداری حرارتی مناسب، گسترش چشمگیری داشته اند. نانوکامپوزیت های پایه منیزیم کاربردهای گسترده ای در صنایع هوایی و خودروسازی دارند.

نانوکامپوزیت های پایه فلزی حاوی نانولوله های کربنی نیز از اهمیت ویژه ای برخوردارند. نانولوله ها می توانند سبب افزایش و یا بهبود خواصی نظیر رسانایی، استحکام، مقاومت و .. در فلزات شوند.

3. نانوکامپوزیت و فردا

مهمترین تأثیر نانوکامپوزیت ها در آینده از طریق کاهش وزن خواهد بود. اخیراً کامپوزیت های نانوذره سیلیکاتی به بازار خودروها وارد شده اند. در سال 2001 هم جنرال موتور و هم تویوتا شروع تولید محصول با این مواد را اعلام کردند. مزیت این مواد استحکام و کاهش وزن است که مورد آخر صرفه جویی در سوخت را نیز به همراه خواهد داشت.

علاوه بر این نانوکامپوزیت ها به صنعت بسته بندی مواد غذایی نیز راه یافته اند تا سدی بزرگتر در برابر نفوذ گازها و کاهش فساد باشند. محققان معتقدند که افزودن دو درصد نانوذره رس به بسته بندی، 75 درصد تبادل اکسیژن و دی اکسید کربن را کاهش می دهد که این امر به افزایش طول مدت نگهداری مواد غذایی کمک می کند. در مورد ضدباکتریهایی نظیر نانوذرات نقره، این نانوذرات از رشد عوامل زنده فاسده کننده مواد غذایی مانند باکتریها و قارچ ها جلوگیری می کنند.

خواص تعویق آتشگیری نانوکامپوزیت های حاوی نانوذرات سیلیکا، می تواند به خوبی مصارفی در سرویس خواب، پرده ها و محصولاتی از این دست پیدا کند.

 

مراجع:

1. H. Fischer,. “polymer nanocomposites fundamental research to specific applications”. Mater. Sci. Eng:C, 23 (2002) 763.

2. E. T. Thostenson, C. Li, T. W. Chou, “nanocomposites in context”, Composite Sci. Tech. 65 (2005) 491.

3. Bala’zsi, Z. Ko’nya, F. We’ber, L. P. Biro’ and P. Arato’, “preparation and characterization of carbon nanotube reinfarced silicon nitride composites”, Mater. Sci. Eng:C, 23 (2003) 1133.

4. فتح الله کریم زاده، احسان قاسمعلی، سامان سالمی زاده، "نانومواد؛ خواص، تولید و کاربرد"، جهاد دانشگاهی واحد صنعتی اصفهان، 1384

 

نویسنده: مریم ملک دار

 




طبقه بندی: کامپوزیت، نانو تکنولوژی،
برچسب ها: نانو، کامپوزیت، نانو کامپوزیت، پلیمر، خواص پلیمری، خواص،

تاریخ : شنبه 27 تیر 1394 | 11:19 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

نانوکامپوزیتی با قابلیت تبدیل 90 درصد نور خورشید به گرما

محققان با استفاده از نانوذرات، موفق به ساخت کامپوزیتی شدند که قادر است 90 درصد از نور خورشید را به گرما تبدیل نماید. این ماده برای تولید برق در نیروگاه‌های خورشیدی مناسب است.

پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا موفق به ساخت ماده‌‌ای مبتنی بر نانوذرات شدند که قادر است 90 درصد از نور خورشید را جذب نموده و به حرارت تبدیل نماید. این ماده جدید تا دمای 700 درجه سانتیگراد در برابر گرما مقاوم بوده و می‌تواند در معرض نور خورشید و رطوبت، سال‌ها دوام داشته باشد. این درحالی است که پیل‌های خورشیدی فعلی در دماهای پایین کار نموده و به دلیل حرارت دیدن باید تعویض شوند. نتایج این پژوهش در قالب مقاله‌ای در نشریه NanoEnergy منتشر شده‌است.

سانگو جین از محققان این پروژه می‌گوید: "ما قصد داشتیم که ماده‌ای با قدرت جذب نور بالا تولید نماییم، در واقع به دنبال تولید یک سیاه‌چاله برای نور خورشید بودیم."

برای ساخت این ماده جدید، محققان از موادی با ابعاد مختلف، از 10 نانومتر تا 10 میکرون، استفاده نمودند. این ساختار جدید می‌توانست نور خورشید را به دام انداخته و در دمای بالا نیز کار نماید. در حال حاضر، 3.5 گیگا وات انرژی در سراسر جهان از متمرکز نمودن نور خورشید (CSP) به‌دست می‌آید که برای تامین انرژی 2 میلیون خانه کافی است. این روش تامین انرژی، شباهت زیادی به روش تولید برق از سوخت‌های فسیلی دارد؛ زیرا در هر دو گرمای تولید شده موجب تبخیر آب شده و در نهایت انرژی الکتریکی تولید می‌شود. سوختن زغال‌سنگ یا سوخت‌های فسیلی دیگر موجب تبخیر آب شده و جریان بخار موجب به حرکت در آمدن توربین‌های تولید برق می‌شود. در روش CSP، نور خورشید آب را بخار می‌نماید. همچنین بخشی از این گرما موجب ذوب شدن نمک می‌شود که این انرژی به این شکل ذخیره شده و شب‌ها که نور خورشید وجود ندارد از این انرژی ذخیره شده برای تولید برق استفاده می‌شود. امکان تولید 24 ساعته برق از مزیت‌های این روش نسبت به پیل‌های فتوولتائیک است.

در این روش بیش از 100 هزار آیینه نور خورشید را به سوی یک برج متمرکز نموده و یک ماده جاذب، نور خورشیدی را به گرما تبدیل می‌نماید. ماده تولید شده در این پروژه می‌تواند با کمترین هدر رفتن، نور تابیده شده را به گرما تبدیل نماید.

اطلاعات بیشتر: www.nanotech-now.com

منبع : ستاد ناو




طبقه بندی: نانو تکنولوژی، کاربرد مهندسی پلیمر،
برچسب ها: کامپوزیت،

تاریخ : شنبه 27 دی 1393 | 07:43 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات


آجرهای نانوکامپوزیتی، جایگزین آجرهای سیمانی

شرکت واترشید با استفاده از نانوذرات معدنی موفق به ساخت آجرهای سبکی بدون استفاده از سیمان شده است. تولید این آجرها می‌تواند رهایش گاز دی‌اکسید کربن را به محیط زیست کاهش دهد.

شرکت واترشید متریالز (Watershed Materials) اعلام کرد که موفق به دریافت فاز دوم حمایت SBIR از بنیاد ملی علوم آمریکا برای توسعه و تجاری‌سازی آجرهای بدون سیمان شده است. واترشید فاز اول این کار را اوایل سال جاری میلادی با موفقیت پشت‌سر گذاشته و با انگیزه بالا درصدد اتمام بخش تحقیق، توسعه و تجاری‌سازی در فاز دوم است.

این شرکت برای فاز دوم، حمایت مالی 740 هزار دلاری را برای تولید آجرهایی دریافت کرده که فاقد سیمان بوده و وزن بسیار کمی دارند. این آجرهای موسوم به ZeroBlock به زودی جایگزین بلوک‌های سنگین سیمانی می‌شوند.

هرساله میلیارد‌ها تن بلوک سیمانی تولید می‌شود که موجب رهایش میلیون‌ها تن دی اکسیدکربن به اتمسفر می‌شود. برای کاهش انتشار گاز دی اکسیدکربن، شرکت واترشید اقدام به کاهش مقدار کربن و استفاده از مواد قابل بازیافت در بلوک‌های سیمانی کرده است. پیش بینی شده تا سال 2015 این محصول وارد بازار شود.

این شرکت در تولید آجرهای جدید خود از نانوذرات معدنی استفاده کرده است. واترشید از پلیمریزاسیون طبیعی نانوآلومینوسیلیکات‌ها برای ایجاد پیوندها میان واحدهای سازنده استفاده کرده است. همچنین برای فشردن ترکیبات اولیه این آجرها، یک روش فشرده‌سازی هیدرولیکی جدید ابداع شده است تا بتواند واحدهای سازنده را متراکم کرده و آجر تولید نماید. با این فناوری جدید می‌توان انرژی مورد نیاز برای تولید آجر را تا 90 درصد کاهش داد.

دیوید ایستون مدیرعامل شرکت واترشید می‌گوید: «ما به دنبال ترکیب فناوری‌های قدیمی و جدید هستیم تا با این ادغام یکی از مشکلات بزرگ محیط‌زیست را رفع کنیم. در صورتی که بتوان از مواد مناسب برای ساخت آجر استفاده کرد این هدف دست‌یافتنی خواهد شد. ما با استفاده از فناوری‌ نانو موفق به حذف سیمانی شدیم که مسئول 6-7 درصد از گاز گلخانه‌ای تولید شده در جهان است. پتانسیل‌های کاربردی این ماده جدید ما را شگفت‌زده کرده است.»

شرکت واترشید متریالز در سال 2011 تأسیس شد و هدف آن ارائه فرمولاسیون جدیدی برای حذف سیمان از مصالح ساختمانی بود. مؤسس این شرکت، دیوید ایستون، 35 سال سابقه در حوزه ساختمان دارد.






طبقه بندی: کاربرد مهندسی پلیمر، اخبار پلیمری، نانو تکنولوژی،
برچسب ها: آجرهای نانوکامپوزیتی، نانو، پلیمر، کامپوزیت، واترشید، نانوآلومینوسیلیکات‌ها، ZeroBlock،

تاریخ : چهارشنبه 3 دی 1393 | 01:36 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

بهبود کارایی پرکننده پلیمری مبتنی بر نانوذرات الماس


بهبود کارایی پرکننده پلیمری مبتنی بر نانوذرات الماس

شرکت کاربودئون به تازگی موفق به بهبود نانوذرات الماس مورد استفاده در تقویت پلیمرها شده است. این شرکت با بهبود پخش شدن این نانوذرات، محصول پرکننده خود را به نحوی بهینه‌سازی کرده که مقدار پرکننده مورد نیاز پلیمر کاهش یابد بدون این که اثربخشی آن افت کرده باشد.

شرکت فنلاندی کاربودئون (Carbodeon) یکی از تولیدکنندگان مواد نانوالماس عامل‌دار است. این شرکت با افزودن 0.03 درصد وزنی از نانوالماس به مواد پرکننده پلیمر موفق به افزایش 20 درصدی عملکرد گرمایی آن شده است. با این کار می‌توان عملکرد پلیمرها را با هزینه کمتر به روش‌های دیگر بهبود داد.

سال قبل شرکت کاربودئون نتایج مربوط به افزودن پرکننده‌های پلیمری با قابلیت بهبود خواص گرمایی را منتشر کرد. این شرکت در این گزارش اعلام کرده بود که با افزودن یک دهم درصد وزنی از پرکننده نانوالماس می‌توان به بیشترین اثربخشی رسید. طی چند ماه گذشته کاربودئون روی بهبود این پرکننده‌ها کار کرده و در نهایت توانسته است با کاهش مصرف این پرکننده به 70 درصد میزان قبلی، همان بهبود را در پلیمرها ایجاد کند. با این کار هزینه تقویت پلیمرها به شدت کاهش می‌یابد.

این نمونه‌ها در مرکز تحقیقات فنی VVT فنلاند تولید شده و آزمایش‌های مربوط به عملیات حرارتی نیز توسط ESK آلمان انجام شده است.

وسا میلیماکی مدیرعامل شرکت کاربودئون می‌گوید: «بهبود عملکرد ایجاد شده به خاطر حضور نانوذرات الماس به دلیل هدایت گرمایی بالا در نمونه است. ما موفق به افزایش کارایی این پرکننده شدیم و در بخشی از کار، جمع شدن نانوذرات الماس را کنترل کردیم. با این بهینه‌سازی، ما موفق شدیم به شعار فناوری ‌نانو (با مصرف کمتر به کارایی بالاتر برس)، جامه عمل بپوشانیم.»

شیمی سطح فعال ذاتی الماس موجب می‌شود که نتوان از پتانسیل‌های ذرات 4 تا 6 نانومتری الماس استفاده کرد. ریشه این مشکل در تجمع نانوذرات الماس است. کاربودئون موفق به بهینه‌سازی شیمی سطح نانوذرات الماس شده است به طوری که این ذرات کاملاً در سیال معلق شده و حتی با وارد شدن به داخل پلیمر نیز به یکدیگر نمی‌چسبند. با این کار می‌توان از غلظت‌های بسیار کم نانوذرات الماس استفاده کرد که از نظر اقتصادی بسیار مقرون به صرفه است.

نتایج آزمایش‌ها نشان می‌دهد که اگر از 1.5 درصد نانوذرات الماس در تقویت 20 درصدی پلیمر (20 درصد وزنی پرکننده به پلیمر اضافه شود) استفاده شود، مقدار هدایت الکتریکی 2 برابر می‌شود. مزیت این روش آن است که افزایش هدایت بدون نیاز به قربانی کردن خواص مکانیکی انجام شده است.

منبع: ستاد نانو




طبقه بندی: اطلاعات پلیمری، کاربرد مهندسی پلیمر، نانو تکنولوژی،
برچسب ها: پلیمر، الماس، نانوذرات الماس، پرکننده‌، ستاد نانو، تقویت پلیمر، نانوذرات،

تاریخ : جمعه 28 آذر 1393 | 09:53 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

دانشگاه صنعتی شریف: ساخت نانوکامپوزیتی با کاربرد در خطوط ریلی


محققان ایرانی موفق به ساخت نانوکامپوزیتی شدند که در برابر شرایط محیطی مختلف، خواص مکانیکی و مقاومتی مطلوبی دارد؛ از نتایج این طرح می‌توان برای ساخت قطعات عایق مورد استفاده در ساخت خطوط ریلی بهره گرفت.



ادامه مطلب

طبقه بندی: مطالب علمی، اطلاعات پلیمری، نانو تکنولوژی، کاربرد مهندسی پلیمر،
برچسب ها: نانوکامپوزیت، محققان ایرانی، دانشگاه صنعتی شریف، خطوط ریلی، پلیم، پلیمری، نانو،

تاریخ : جمعه 28 آذر 1393 | 02:10 ق.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

محققان ایرانی از پلیمرهای مصنوعی داروی ضد سرطان ساختند

محققان کشورمان جهت افزایش سلامت و کارایی داروهای ضد سرطان اقدام به ساخت و بررسی نانو دارویی جدید با استفاده از پلیمرهای مصنوعی زیست سازگار و زیست تخریب پذیر به صورت آزمایشگاهی شدند. محمد ایرانی دانشجوی دکترای مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، در این خصوص گفت: زمان رهاسازی دارو از داربست تهیه شده، بیش از ۳۰ روز ادامه دارد که این نانو دارو در طول ۷۲ ساعت نیز خاصیت ضد سمیتی خود را حفظ می‌کند. وی عنوان کرد: در ساخت این نانو دارو از فرایند الکترو ریسی بهره گرفته شده که در این تحقیقات، میزان و سرعت رهاسازی دارو در شرایط آزمایشگاهی و بر روی سلول‌های سرطانی ریه مورد بررسی قرار گرفته است. ایرانی در خصوص فواید استفاده از نانو الیاف و نانو لوله‌های کربنی در ساختار این دارو اظهار داشت: داربست نانو الیاف بر اثر وجود منافذ ریز بسیار، نسبت سطح به حجم بالایی دارد که این ویژگی برای بارگذاری بیشتر دارو در سطح کوچکی از نانو الیاف مطلوب است.

این منافذ امکان رهاسازی کنترل شده‌ و طولانی مدت دارو را نیز فراهم می‌سازد. این امر منجر به کاهش سمیت داروهای ضد سرطان می‌شود. ایرانی افزود: نانو لوله‌های کربنی چند دیواره به دلیل ویژگی‌های منحصر به فرد خود همانند خواص مکانیکی و حرارتی مناسب و ایجاد پیوند با داروهای ضد سرطان همچون دوکسوروبیسین هیدروکلراید، منجر به بارگذاری بیشتر دارو در نانو الیاف حاوی دارو می‌شوند. وی در ادامه یاداور شد: از آنجا که هدف گروه تحقیقاتی ما تولید صنعتی داربست‌های نانو الیاف کامپوزیتی به عنوان حامل‌های دارویی است، در طرح‌های آتی مطالعات گسترده‌تری بر روی کاربرد نانو الیاف در انواع داروها، همچون داروهای ضد سرطان و ضد درد که نیاز به رهاسازی طولانی مدت دارند، صورت خواهد گرفت. اخیراً نیز نانو الیاف کامپوزیتی کیتوسان / اکسید گرافن با همین هدف تهیه شده که نتایج مطلوبی به دنبال داشته است.

به گفته‌ ایرانی جهت تولید این نانو دارو در ابتدا نانو لوله‌های کربنی چند دیواره ساخته شده و در ادامه با بارگذاری نانو لوهای کربنی و همچنین داروی مد نظر در محلول پلیمری پلی لاکتیک اسید / پلی اتیلن گلیکول، نانو الیاف کامپوزیتی پلی لاکتیک اسید / پلی اتیلن گلیکول / نانو لوله‌های کربنی چند دیواره حاوی داروی ضد سرطان دوکسوروبیسین تهیه شد. وی در ادامه خاطرنشان کرد: سپس میزان بارگذاری دارو و رهاسازی آن از نانو الیاف کامپوزیتی تهیه شده در مدت زمان ۶۰ روز مورد مطالعه قرار گرفت. آزمون‌های مربوطه در شرایط آزمایشگاهی و با تماس نانو الیاف با سلول‌های سرطانی ریوی A549 انجام شده است. بر اساس اعلام ستاد نانو این تحقیقات حاصل همکاری دکتر اسماعیل حریریان عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، محمد ایرانی، نادیا ابوطالبی و لیلا روشنفکرراد است که نتایج آن در مجله‌ی Journal of Applied Polymer Science (جلد ۱۳۲، شماره ۳، سال ۲۰۱۴، صفحات ۱-۴۱۲۸۶ تا ۹-۴۱۲۸۶) منتشر شده است.

اغلب داروهای ضد سرطان، انتخاب پذیری ضعیف و سمیتی بالا دارند. بدین منظور بایستی سیستم‌های رهاساز دارویی را طراحی کرد که اثردهی شیمی درمانی را افزایش داده و اثرات سمی داروهای ضد سرطان را کاهش دهد. هدف اصلی این طرح، طراحی و ساخت نانو دارویی با ویژگی‌های ذکر شده بوده است. بدین منظور داربست نانو الیاف حاوی نانو لوله‌های کربنی چند دیواره به عنوان حامل دارو طراحی شده است. طبق نتایج حاصل شده، استفاده از این داربست نانو الیافی که حامل داروی ضد سرطان دوکسوروبیسین است، منجر به بهبود اثر درمانی و کاهش سمیت آن شده است.

مهر





طبقه بندی: اخبار پلیمری، نانو تکنولوژی، کاربرد مهندسی پلیمر،
برچسب ها: نانو دارویی، پلیمرهای مصنوعی، پلیمر، ضد سرطان، کامپوزیت، نانو الیاف، محلول پلیمری،

تاریخ : سه شنبه 18 آذر 1393 | 09:21 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات
 

تولید نانو‌کپسول‌های نابودکننده موریانه

نانوکپسول‌های کشنده موریانه حاوی سم سازگار با محیط‌زیست در تولید شد.

به گزارش خبرنگار پژوهشی ایسنا منطقه خوزستان، این نانوکپسول‌ها برای نخستین‌بار در کشور و در قالب پایان‌نامه رضا ابوالفارسی‌، دانشجوی دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید‌چمران اهواز به راهنمایی دکتر بهزاد حبیب‌پور تولید شده است.

موریانه به دلیل تغذیه از تمام مواد سلولزی، مهم‌ترین آفت اقتصادی ساختمان‌ها و مراکز صنعتی در ایران است.

از مهم‌ترین راه‌کارهای مبارزه با این حشره دست‌یابی به فرمولاسیون جدید سموم سازگار با محیط‌زیست برای کنترل موریانه‌ها در قالب نانوکپسول‌ها است. استفاده از فناوری نانو گامی در جهت تولید نانوکپسول‌های حاوی مواد مختلف، ر‌هایش کنترل شده، کاهش مصرف دارو‌ها و سموم درون آن‌ها برای کشتن موریانه‌ها و سایر حشرات مضر بوده است.

در این تحقیق برای از بین بردن موریانه‌ها از سم ایمیداکلوپراید که در گروه سم‌های سازگار با محیط زیست کشنده موریانه قرار دارد استفاده و اثرات نانوکپسول‌های پایه اتیل‌سلولز حاوی ایمیداکلوپراید و نانوکپسول‌های پایه اتیل‌سلولز بدون بارگذاری در غلظت‌های مختلف علیه موریانه M. diversus مورد آزمایش قرار گرفت.

بر اساس نتایج به‌ دست آمده از این پژوهش، نانو‌کپسول‌های پایه اتیل‌ سلولز حاوی ایمیداکلوپراید به عنوان یک فرمولاسیون موریانه‌کش موثر با زیست سازگاری بالا عمل کردند.

این‌ نانوکپسول‌های تولید شده می‌تواند در مصارف صنعتی و خانگی، راهی در جهت حذف موریانه بدون آسیب وارد کردن به محیط زیست باشد.




طبقه بندی: نانو تکنولوژی،
برچسب ها: نانوکپسول‌ها، نانوکپسول‌های کشنده موریانه، دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید‌چمران اهواز، محیط‌زیست، موریانه،

تاریخ : جمعه 14 آذر 1393 | 04:45 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

تأثیر اندازه بر ساختار نانوذرات تو خالی 


مطالعات جدید در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی، نشان می‌دهد که اندازه‌ی ذرات نقش مهمی در تعیین ساختار نانوذرات توخالی ایفا می‌کنند....

 



ادامه مطلب

طبقه بندی: نانو تکنولوژی،
برچسب ها: تأثیر اندازه بر ساختار نانوذرات تو خالی، دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی، نانو ذرات، دانشگاه NC State، اندازه‌ی ذرات، ساختار نانوذرات توخالی،

تاریخ : چهارشنبه 12 آذر 1393 | 02:14 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

پاکسازی محیط‌های آلوده به اورانیوم با «نانوذرات جاذب»

پژوهشگران دانشگاه زابل به منظور استخراج مقادیر کم اورانیوم از محیط‌های آبی، موفق به طراحی و تولید نوعی نانوذرات جاذب شدند که علاوه‌بر توانایی تشخیص غلظت‌های پایین اورانیوم در آب قادر است بالغ بر 94/5 درصد از اورانیوم را از محیط‌های مختلف استخراج کند.


پاکسازی محیط‌های آلوده به اورانیوم با «نانوذرات جاذب» محققان


ادامه مطلب

طبقه بندی: نانو تکنولوژی،
برچسب ها: دانشگاه زابل، نانوذرات جاذب، نانو، مواد اورانیومی، شیمی تجزیه، دستگاه طیف سنجی، جامد پلیمری،

تاریخ : سه شنبه 4 آذر 1393 | 08:37 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

<  افزایش ضریب ایمنی باتری‌ها با استفاده از نانولایه‌ها >

محققان با استفاده از یک نانولایه مسی روی سطح جدا کننده در باتری‌های یون لیتیم، طراحی آن را به گونه‌ای تغییر دادند که در صورت گرم شدن بیش از حد به کاربر هشدار دهد.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، محققان دانشگاه استنفورد موفق به ساخت باتری یون لیتیم هوشمندی شدند که قادر است پیش از گرم شدن بیش از حد و آتش گرفتن، هشدار دهد.

یی چیو از محققان این پروژه می‌گوید هدف ما ارائه فناوری بود که بتواند پیش از بروز مشکل جدی ناشی از گرم شدن به کاربر هشدار دهد. این فناوری جدید می‌تواند هرگونه مشکلی را حین کارکرد باتری گزارش دهد اما برای مشکلاتی از قبیل ضربه دیدن باتری قابل استفاده نیست.

نتایج این پژوهش در نشریه "Nature Communications" منتشر شده است.

آتش گرفتن باتری‌های تلفن همراه موضوعی بوده که اخیرا بحث ایمنی باتری‌های یون لیتیم را پر رنگ‌تر کرده است. شعله‌ور شدن باتری‌های یون لیتیم در دو هواپیمای بوئینگ 787 موجب بروز حادثه‌هایی در این هواپیماها شده که دلیل آتش گرفتن هنوز مشخص نیست. بعد از آتش گرفتن چند باتری لپ‌تاپ سونی، این شرکت فراخوانی برای تعویض باتری‌ها داد. این شرکت اعلام کرد که وجود ناخالصی‌های فلزی بسیار کوچک در این باتری‌ها موجب تشکیل مدار کوتاه شده است.

باتری‌های یون لیتیم از دو الکترود مختلف تشکیل شده که یک الکترود آند و دیگری اکسید فلز لیتیم است. یک لایه بسیار نازک پلیمری نیز این دو را از هم جدا می‌کند. نقش این لایه جدا کننده بسیار مهم است به طوری که آسیب‌دیدگی آن موجب تشکیل مدار کوتاه شده و منشاء آتش سوزی در باتری خواهد شد.

دنیاز ژو از محققان این پروژه می‌گوید: " این جداکننده از جنس پلاستیک مورد استفاده در بطری‌ها بوده و متخلخل است بنابراین یون‌های لیتیم می‌تواند میان آنها نفوذ کند."

هرگونه آسیب در حین فرآیند تولید یا وجود ذرات آلاینده نظیر غبار یا براده‌های فلزی، می‌تواند مشکلی مشابه مشکل شرکت سونی در سال 2006 ایجاد کند.

برای حل این مشکل محققان از نانولایه‌های مس روی سطح جدا کننده استفاده کردند که این کار موجب تشکیل نیم‌پیل سوم در باتری می‌شود. این الکترود جدید مقدار اختلاف ولتاژ میان الکترود و جدا کننده را مشخص می‌کند. زمانی که این ولتاژ از حد معینی بالاتر رود، هشداری مبنی بر جدا کردن باتری از دستگاه داده می‌شود.





طبقه بندی: نانو تکنولوژی،
برچسب ها: Nature Communications، دانشگاه استنفورد، نانولایه، پلیمری، جنس پلاستیک، باتری‌های تلفن، باتری‌،

تاریخ : سه شنبه 4 آذر 1393 | 08:18 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات

چینش ساختار الیاف با فناوری نانو + تصاویر

محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر در طرحی تحقیقاتی روش جدیدی ارائه داده‌اند که بر اساس تصویربرداری و پردازش سه بعدی، قادر به تعیین پارامترهای تخلخل و اندازه‌ی منافذ موجود در نانوالیاف‌هاست.


به کمک این روش می‌توان ساختار داخلی مواد الیافی را در سه بعد و بدون آسیب رساندن به آن تشخیص داد.


به ادامه مطلب مراجعه کنید...



ادامه مطلب

طبقه بندی: نانو تکنولوژی،
برچسب ها: نانو الیاف، نانو، محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر، سه بعدی، ساختار الیاف، ساختار تخلخلی،

تاریخ : دوشنبه 3 آذر 1393 | 08:40 ب.ظ | نویسنده : Arash Sadeghi | نظرات
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
تعداد کل صفحات : 2 :: 1 2
لطفا از دیگر صفحات نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.